ဒက္ခ်ီး

ခါး၀တ္သင္းပိုင္းကို ဒူးဆစ္နားေရာက္လုအထိ ေသခ်ာလိပ္တင္လုိက္တယ္။ အေပၚ႐ုံဧကသီကို အေပၚဆြဲဆန္႔လိပ္လုိက္ၿပီး အတြင္းပိုင္းအစကိုခ်ဳိင္းၾကားထဲထိုး လက္ကေတာ့ထိုးလုိက္ၿပီး လည္ပင္းေကာ္လံကို ေထာင္၊ နံရံမွာေထာင္ထားတဲ့မွန္မွာ သပ္သပ္ရပ္ရပ္ျဖစ္မျဖစ္ တခ်က္ေလာက္လွမ္းၾကည့္လုိက္ေတာ့မွ တယ္ဟုတ္တဲ့ ငါ ။ ၾကည္ညိဳဖြယ္ေကာင္းတဲ့ ငါပါလား။ ဒါေလာက္ဆိုခႏၶာကိုယ္အႏွံ႔က ေပြးေတြ၀ဲေတြဘယ္သူမွမျမင္ေတာ့ဘူး။ ဘာလဲက်ဳပ္ကိုညစ္ပတ္တယ္လို႔ထင္တာလား အိပ္ယာေတြေစာင္ေတြေလွ်ာ္တာမ်ား ခဏခဏပဲ။ ခုေပြးေတြ၀ဲေတြေပါက္တာ ညစ္ပတ္လို႔မဟုတ္ဘူးဗ်။
ၾကမ္းပိုးေၾကာင့္ ၾကမ္းပိုးေၾကာင့္။ က်ဳပ္မွာ ၾကမ္းပိုးကိုႏုိမ္နင္းျပန္ရင္လဲ ပါဏာတိပါတအမႈနဲ႔လူေတြက ႏုိပ္ကြက္ၾကဦးမယ္။ ေခါင္းမွာေပါက္ေနတဲ့ ဒက္ေတြကေတာ့ စိတ္ပ်က္ဖို႔ေကာင္းတာမ်ား ၾသဇာသီးလားထင္ရ။ ဒါေၾကာင့္မုိ႔လဲ က်ဳပ္ကို ခ်စ္စႏုိးဘြဲ႕ ကိုရင္ဒက္ခ်ီးလို႔ေပးၾကတာေပါ့။ ဟုိကလဲ ဒက္ခ်ီးလာပါဦး ဒီကလည္းဒက္ခ်ီးလာပါဦးနဲ႔။ ဆြမ္းခံေစာေစာထြက္မွ က်ဳပ္ဆြမ္းခံေနာက္က်ရင္ ဒကာဒကာမေတြအလုပ္သြားၾကတာနဲ႔ က်ဳပ္ဆြမ္းရမွာမဟုတ္ဘူး။ သပိတ္စင္ေပၚက သပိတ္ကိုလွမ္းယူ၊ ဆြမ္းဟင္းထည့္ဖို႔ သံုးဆင့္ခ်ဳိင့္အေသးေလးကိုတဖက္ကဆြဲလုိက္ၿပီး ေက်ာင္းေပါက္၀ကေနစၿပီး ဆြမ္းေတာ္လို႔ေအာ္ၿပီးသြားရတယ္။ ဆြမ္းေတာ္လို႔ေအာ္မွ မေအာ္ရင္ က်ဳပ္အသံမၾကားရင္ ဆြမ္းထြက္မေလာင္းၾကဘူး။

လမ္းကေက်ာက္ေတြခင္းထားေတာ့ က်ဳပ္ေျခေထာက္ေတြနာလိုက္တာ အရမ္းပဲ။ အရင္ကေတာ့ ေျမသားလမ္းဆိုေတာ့နင္းလို႔ေကာင္းေသးတယ္။ ခုမ်ားေတာ့ လူေတြသြားရလာရမေကာင္းလို႔ဆိုလား ေက်ာက္ေတြခင္းလုိက္တာ ေျခဖ၀ါးေတြဆိုက်ိမ္းစပ္ေနတာပဲ။ တခါတေလပုလင္းကြဲေတြ ဘရိတ္ဒါးေတြေက်ာက္ၾကားထဲေထာင္လို႔ ေအာက္ကိုၾကည့္ၿပီးသြားရတယ္။ ေယာင္လို႔မ်ားမေျပးလိုက္နဲ႔ ဘာနဲ႔ခုိင္းမိမွန္းေတာင္သိလုိက္ရမွာမဟုတ္ဘူး။

အရီးျမအိမ္ေရွ႕ေရာက္ေတာ့ ဆြမ္းေတာ္လို႔ေအာ္မယ္ရွိေသးတယ္ အရီးျမအိမ္ထဲက ဦးဇင္းႀကီးတစ္ပါးထြက္လာၿပီး ဦးဇင္းႀကီးက ``ဒက္ခ်ီး မင္းေတာ့ပြၿပီ၊ အရီးျမ၀က္သားဆြမ္းေလာင္းတယ္´´။ ဒါနဲ႔ ၀မ္းသာအားရ ဆြမ္းေတာ္လို႔ေအာ္လိုက္ေတာ့ အိမ္ထဲက ``ကိုရင္ဒက္ခ်ီး ရပ္ေတာ္မူပါဦး´´ဆိုတဲ့ေအာ္သံၾကားရတယ္၊ ခဏေလးၾကာေတာ့ အရီးျမ ဆြမ္းလာေလာင္းတယ္။ ဆြမ္းထမင္းတစ္ခြက္ရယ္ အရြက္ေၾကာ္တစ္ခြက္ရယ္၊ က်ဳပ္စိတ္ထဲေတာ့ အရီးျမမ်က္ႏွာလုိက္တယ္။ အင္းေပါ့ေလ က်ဳပ္ကဒက္ေတြနဲ႔ဆိုေတာ့ ကိုရင့္ကိုဘယ္သဒၶါမွာလဲ။ အရီးျမအိမ္မွာ ဆြမ္းခံၿပီး တအိမ္၀င္တစ္အိမ္ထြက္ဆြမ္းခံလုိက္တာ သပိတ္ထဲ ဆြမ္းကတစ္၀က္၊ ခ်ဳိခ်ဥ္ မုန္႔စတဲ့ ခဲဖြယ္က တစ္၀က္၊ ခ်ဳိင့္ထဲမွာေတာ့ ဘာေတြေလာင္းထားလဲမသိဘူး။ အခ်ိန္လဲလင့္ေနၿပီ ေက်ာင္းျပန္ေတာ့မွ အျပန္ေနာက္က်ရင္လဲ အဆူအေငါက္ခံရဦးမယ္။

ျပန္မယ္လုပ္မွ မိုးက ေ၀ါခနဲရြာခ်လာတယ္။ မုိးရြာလို႔မျပန္ပဲ မိုးခိုေနျပန္ရင္ပိုၿပီးေနာက္က်ေတာ့မယ္။ က်ဳပ္လဲ မိုးရြာထဲ သပိတ္ေလးပိုက္ လက္တစ္ဖက္က ဆြမ္းခ်ဳိင့္ကိုဆြဲ ခပ္သုတ္သုတ္ေလွ်ာက္လာတယ္။ မိုးကပိုပိုၿပီးသဲလာသလိုပဲ ေခါင္းေပၚက်တဲ့မိုးေရက မ်က္ႏွာေတြေပၚကိုျဖတ္စီးၿပီး အရည္တခ်ဳိ႕က ပါးစပ္ထဲကို၀င္လို႔ ငံက်ိက်ိအရသာခံစားရတယ္။ ဒက္ခ်ီးေရေခၚမလားပဲ။ ငံက်ိက်ိျဖစ္ေနလို႔ က်ဳပ္ကိုေရမခ်ဳိးဘူးလားလို႔ မထင္လုိက္နဲ႔။ ခ်ဳိးသလားမေမးနဲ႔။ ဒါေပမယ့္ရွိတဲ့ဆပ္ျပာခဲေလးဟုိးတေန႔ကၾကြက္ကိုက္သြားလို႔ စိတ္တိုတိုနဲ႔ႏြင့္ပစ္လုိက္တာ ဆပ္ျပာမတိုက္ျဖစ္တာေတာ့ သံုးရက္ေလာက္ရွိၿပီ။ ဒါေၾကာင့္ ငံက်ိက်ိျဖစ္ေနတာ။ သပိတ္အဖုံးကမပါေတာ့ သပိတ္ထဲမိုးေရမ၀င္ေအာင္လဲ သကၤန္းစနဲ႔တဖက္ကအုပ္ထားရေသးတယ္။ သကၤန္း႐ုံနဲ႔ မိုးေရထဲလမ္းေလွ်ာက္တာ ခရီးက ေတာ္ေတာ္နဲ႔မေရာက္နုိင္ဘူး။ မိုးေရရႊဲမွ ဟုိနားကယားသလိုလို ဒီနားကယားသလိုလိုနဲ႔။ သပိတ္ထဲေရ၀င္သြားလားဆိုၿပီး သကၤန္းစေလးမၾကည့္မိေတာ့
ဆြမ္းေတြနီရဲလို႔ပါလား။ က်ဳပ္ကိုလူေတြဆြမ္းေလာင္းလိုက္တာ ဆြမ္းအျဖဴပါ။ ဘယ့္အတြက္ေၾကာင့္ ဆြမ္းအနီေတြျဖစ္ေနပါလိမ့္။ လက္ကေလးကိုေျမွာက္ၾကည့္ေတာ့ လက္ကက်လာတဲ့မိုးေရေတြကလည္း နီေနတယ္။ ေျခေထာက္ဘက္ကိုၾကည့္လုိက္ျပန္ေတာ့လည္း ေျခေထာက္ကက်လာတဲ့ မိုးေရေတြကလည္းနီေနတယ္။ သြားပါၿပီ သကၤန္းက ေဆးေတြကၽြတ္ေနတာ။ မိုးေရေၾကာင့္သကၤန္းကေဆးေတြကၽြတ္မိုးေရနဲ႔အတူ ေဆးရည္ေတြက သပိတ္ထဲကို၀င္ ဆြမ္းေတြပါနီရဲကုန္ၿပီ။ လမ္းမွာ မိုးေရထဲ လက္ေျမွာက္ေျခေျမွာက္ ျဖစ္ေနတဲ့က်ဳပ္ကို ဘယ္အခ်ိန္ကတည္းကမ်က္စိေနာက္ေနမွန္းမသိတဲ့ ေခြးသံုးေကာင္က ဆြဲမလို႔ေျပးလာတယ္။ က်ဳပ္လဲ ႐ုတ္တရက္လန္႔သြားၿပီး ရြံ႕ဗြက္ထဲဖင္ထိုင္က်သြားတာ ခြမ္းခနဲ သပိတ္ကကြဲပါေလေရာ။ သံုးဆင့္ခ်ဳိင့္ကလည္းလြင့္ထြက္သြားတယ္။ ေခြးသံုးေကာင္က က်ဳပ္ဖင္ထုိင္လဲသြားေတာ့ လန္႔ျပီးျပန္လွည့္ေျပးသြားလိုက္တာ ခပ္လွမ္းလွမ္းကေန က်ဳပ္ရဲ႕အေျခအေနကို ေစာင့္ၾကည့္ေနၾကတယ္။ က်ဳပ္လဲေခြးကိုက္ေတာ့မခံႏုိင္ပါဘူးဆိုၿပီး ကာကြယ္ဖို႔ ေဘးနားရွာၾကည့္တာ တံျမက္စည္း႐ုိးတစ္ေခ်ာင္းကိုေတြ႕
လို႔လွမ္းယူလုိက္တယ္။ တစစီလြင့္သြားတဲ့ ဆြမ္းခ်ဳိင့္ကို ျပန္ေကာက္ၿပီး ေသခ်ာဆင့္လုိက္တယ္။ သပိတ္အကြဲထဲဘာယူလို႔ရမလဲၾကည့္ေတာ့ အိပ္နဲ႔ထုပ္ထားတဲ့ ပါမုန္႔တစ္လံုးေတြ႕လို႔ ပါမုန္႔ကို ခါးၾကားထဲလိပ္ထည့္လိုက္တယ္။ ဒီပံုစံအတုိင္းျပန္ရင္ ေက်ာင္းေရာက္ရင္လဲက်ဳပ္အ႐ုိက္ခံရမွာေလ။ ဘယ္လိုရွင္းျပရွင္းျပ က်ဳပ္ေျပာတာကို ယံုမွာမဟုတ္ဘူး။ က်ဳပ္က ဒက္ခ်ီးေလ။ ဒက္ခ်ီးစကားဆိုမယံုၾကဘူး။ က်ဳပ္ကိုကမ်င္းေက်ာထေနတယ္ပဲထင္ၾကတာ။ ဒါေၾကာင့္က်ဳပ္ သကၤန္း႐ုံထားတာကို ျပန္ေျဖလုိက္တယ္။ ခါး၀တ္သင္းပိုင္ကို ခါးေတာင္းေျမွာင္ေအာင္က်ဳိက္လုိက္တယ္။ အေပၚ႐ုံဧကသီကို ခါးနဲ႔ပခံုးႏွစ္ပတ္ေလာက္ပတ္ခ်ည္လုိက္တယ္။ လက္တစ္ဖက္က ဆြမ္းခ်ဳိင့္ကိုကိုင္လုိက္တယ္။ က်န္တဲ့လက္တစ္ဖက္က တံျမက္စည္း႐ုိးကိုေကာက္ကိုင္လုိက္တယ္။ အ႐ုိက္ခံရမယ့္အတူတူရြာထဲက ကေလးေတြလိုမိုးရြာထဲအုန္းလက္ျမင္းစီးၿပီး ေက်ာင္းေတာ္ကို၀င္လုိက္ေတာ့တယ္။

`ဒက္ဂေလာက္ ဒက္ဂေလာက္´´

အညၾတဘိကၡဳ