ေဗာဓိပင္တံျမက္စည္းလွည္းရျခင္းအက်ဳိး

တေပါင္းေႏြနဲ႔အတူ ေလျပင္းတခ်က္တခ်က္တိုက္ခတ္ေနသည္။ ေလအေဝ႔တြင္ ေလႏွင့္အတူေမ်ာလြင့္လာေသာ သစ္ရြက္သစ္ခတ္ ဖုန္မႈန့္မ်ားသည္ ႀကီးမားေသာေညာင္ပင္ႀကီးႏွင့္ေတြ႕ဆံုသည့္အခါ ေၾကာက္ရြံ႕သည့္အလား ေျမသို႕၀ပ္တြားၾကေလသည္။ ထိုသစ္ပင္သစ္ရိပ္ေအာက္တြင္ ဆြမ္းခံသပိတ္ကိုယ္စီျဖင့္ ရဟန္းေတာ္ႏွစ္ပါး ေခတၱခဏအရိပ္ခိုေနၾကေလ၏။ ထုိေညာင္ပင္ႀကီးသည္ အရိပ္အာဝါသေကာင္းျပီး ရြာႏွင့္ေတာအရပ္သို့သြားရာ ၾကားအရပ္တြင္တည္ရွိ၍ ဆိတ္ေက်ာင္းသားမ်ား ဆြမ္းခံသြားရာရဟန္းေတာ္မ်ားအတြက္ အေကာင္းဆံုးနားခိုရာ ဇရပ္တစ္ေဆာင္ႏွင့္လည္းတူလွပါေပသည္။

ထိုစဥ္အခါ ရြာထိပ္ဘက္မွ ဆိတ္ေက်ာင္းသားသည္ဆိတ္အုပ္ကိုေမာင္းရင္း ေညာင္ပင္ရွိရာအရပ္သို႔ တေရြ႕ေရြ႕လာေနသည္။ ဆိတ္အုပ္ႀကီး၏ခပ္လွမ္းလွမ္းတြင္ ရဟန္းတစ္ပါးသည္ တည္ၿငိမ္ေသာဣေျႏၵျဖင့္လုိက္ပါလာေလ၏။ ဆိတ္ေက်ာင္းသားသည္ ဆိတ္အုပ္ႀကီးကို ေညာင္ပင္နားမေရာက္မွီေတာင္အရပ္သုိ႔သြားရာလမ္းခြဲဘက္သို႔ ဆက္လက္ေမာင္းထြက္သြားသည္။ ေနာက္ကလုိက္ပါလာေသာ ဆြမ္းခံရဟန္းေတာ္သည္သာ ေညာင္ပင္ဆီသို႔ ဆိုက္ဆိုက္ၿမိဳက္ၿမိဳက္ေရာက္ရွိလာ၏။ ထိုရဟန္းေညာင္ပင္ေအာက္သို႔ေရာက္ေသာအခါ ထူးဆန္းစြာေလတခ်က္ေ၀့တိုက္လာၿပီး ေညာင္ပင္ေအာက္တြင္တည္ရွိေသာ အမႈိက္သ႐ုိက္မ်ားေညာင္သီးမ်ားကို တစ္စံုတစ္ဦးလွဲက်င္းလုိက္သည့္အလား ရွင္းလင္းသြားေလသည္။

ရဟန္းေတာ္သည္ ပါလာသည့္သပိတ္ကို ေျမကမူအျမင့္ေပၚတြင္တင္လိုက္ၿပီး သကၤန္းကိုျပင္ဆင္၍ ေရွ႕ကေရာက္ႏွင့္ေနေတာ့ ရဟန္းေတာ္ႏွစ္ပါးကိုဂါရ၀ျပဳေလသည္။ ဂါရ၀ျပဳၿပီးေနာက္ ေရွ႕ကေရာက္ႏွင့္ေနေသာ ရဟန္းႏွစ္ပါး၏မနီးမေ၀းတြင္ ထိုင္ေလသည္။

ေရွ႕တြင္ေရာက္ႏွင့္ေနေသာရဟန္းႏွစ္ပါးမွ အသက္ပိုႀကီးဟန္တူေသာ ရဟန္းသည္ ေနာက္မွေရာက္လာေသာရဟန္းအား

``င့ါရွင္ ဆြမ္းကြမ္းျပည့္စံုရဲ႕လား´´

``ျပည့္စံုပါတယ္အရွင္ဘုရား၊ အရွင္ဘုရားတို႔ေကာ ျပည့္စံုပါရဲ႕လား´´

``ျပည့္စံုပါတယ္ င့ါရွင္၊ ငါ့ရွင္ရဲ႕ဘြဲ႕အမည္ မည္သုိ႔ေခၚသနည္း´´

``တပည့္ေတာ္၏ဘြဲ႕အမည္မွာ ေဗာဓိသမၼဇၨကမေထရ္လို႔ေခၚသလို တခ်ဳိ႕က်ေတာ့လဲ သကႎသမၼဇၨကမေထရ္လို႔ေခၚၾကပါသည္ အရွင္ဘုရား´´

``ေဗာဓိသမၼဇၨကမေထရ္ဆိုေတာ့ ေဗာဓိပင္မွာတံျမက္လွည္းတဲ့မေထရ္လို႔အမည္ရတာေပါ့၊ သကႎသမၼဇၨကမေထရ္က်ေတာ့ တႀကိမ္မွ်တံျမက္လွည္းခဲ့တဲ့မေထရ္လို႔အမည္ရတယ္။ အဘယ္ေၾကာင့္ထိုဘြဲ႕အမည္တြင္ခဲ့ပါသလဲင့ါရွင္´´

``ဘုရားတပည့္ေတာ္ဟာ ဤဘဒၵကမၻာမွလြန္ခဲ့ေသာ ကိုးဆယ့္တစ္ကမၻာထက္တြင္ပြင့္ေတာ္မူေသာ ၀ိပႆီျမတ္စြာဘုရားလက္ထက္အခါက တပည့္ေတာ္သည္၀ိပႆီျမတ္စြာဘုရားပြင့္ေတာ္မူရာ သခြပ္ေဗာဓိပင္သုိ႔ေရာက္ရွိခဲ့ပါတယ္။ ထုိသခြပ္ေဗာဓိပင္သို႔ေရာက္ရွိေသာအခါ ၀ိပႆီျမတ္စြာဘုရားထိုေဗာဓိပင္ေအာက္၌ပြင့္ေတာ္မူခဲ့ပံုကို အာ႐ုံျပဳ၍ၾကည္ႏူးျခင္း ၀မ္းေျမာက္ျခင္းေတြျဖစ္ခဲ့ပါတယ္္။ တပည့္ေတာ္ဟာ ေညာင္ပင္ေအာက္တြင္ပြေနေသာ သစ္ရြက္အမႈိက္မ်ားကိုလွဲက်င္းၿပီး သန္႔ရွင္းေရးျပဳလုပ္ၿပီးသည့္ေနာက္မွာ ေဗာဓိပင္ကိုတဖန္ျပန္လည္၍ ရွိခိုးကန္ေတာ့ပါတယ္။ ၾကည္ႏူးလြန္းအားႀကီးၿပီး ေဗာဓိပင္မွထြက္ခြါခ်ိန္တြင္လည္း လက္အုပ္ခ်ီ၍ ေနာက္ျပန္ဆုတ္ၿပီးထြက္ခြါပါတယ္။ ထိုသုိ႔လက္ေနာက္ျပန္ဆုတ္ရွိခိုးကန္ေတာ့ၿပီးျပန္ထြက္သည့္အခ်ိန္တြင္ တပည့္ေတာ္၏ေက်ာဘက္တြင္ေရာက္ရွိေနေသာ စပါးႀကီးေျမြႀကီး တပည့္ေတာ္အားရစ္ေခြျခင္းကိုခံရပါတယ္။ တပည့္ေတာ္လည္း ေရွာင္ခ်ိန္မရလိုက္ပဲ ၀ိပႆီျမတ္စြာဘုရားႏွင့္သခြတ္ေဗာဓိပင္အား ရွိခိုးကန္ေတာ့၍စပါးႀကီးေျမြႀကီး၏အစာအျဖစ္စားသံုးခံရၿပီး လူ႔ဘ၀မွကြယ္လြန္ခဲ့ပါတယ္။ ထိုဘ၀မွကြယ္လြန္ၿပီး နတ္ျပည္နတ္ေလာကတြင္ နတ္စည္းစိမ္မ်ားခံစားရပါတယ္။ တပည့္ေတာ္ရဲ႕သခြတ္ေဗာဓိပင္မွာ တံျမက္စည္းလွည္းခဲ့တဲ့အက်ဳိးေၾကာင့္ တပည့္ေတာ္ျဖတ္သန္းခဲ့တဲ့ သံသရာတစ္ေလွ်ာက္လံုးမွာစိတ္ေနာက္က်ဴျခင္း၊ ေသာကျဖစ္ျခင္းမရွိပဲ စိတ္ထားအၿမဲျဖဴစင္ခဲ့ရတယ္။ နူနာ၊ အိုင္းအမာနာ၊ ေပြးႀကီးနာ၊ ၀က္႐ႈးနာ၊ ၀ဲနာ၊ ေပြးနာေတြလည္း တခါမွကို မျဖစ္ေပၚခဲ့ရတာဟာလည္း ေဗာဓိပင္တံျမက္စည္းလွည္းတဲ့အက်ဳိးေတြပါပဲ အရွင္ဘုရား။ စ်ာန္သမာဓိအလုပ္မ်ားလုပ္ဖို႔ကိုလဲအၿမဲအမွတ္ရတယ္။ ေနာက္ၿပီးေတာ့လဲ စ်ာန္သမာဓိတရားေတြရလြယ္တယ္။ အမ်က္ထြက္ဖို႔အာ႐ုံမ်ားကိုေတြ႕ခဲ့ေသာ္လည္း အမ်က္မထြက္၊ ေတြေ၀စရာအာ႐ုံမ်ားေတြ႕ဆံုခဲ့ရေသာ္လည္း ေတြေ၀ျခင္းမရွိ၊ ကိုးဆယ့္တစ္ကမၻာလံုး အပါယ္ေလးပါးငရဲစသည္ကို ေရာက္ခဲ့ဖူးျခင္းလည္း မရွိခဲ့ပါဘုရား။ ဒါေတြဟာ တံျမက္လွည္းျခင္းရဲ႕အက်ဳိးေက်းဇူးေတြျဖစ္ပါတယ္ အရွင္ဘုရား။´´

``ငါ့ရွင္ဟာ ထိုကဲ့သို႔ ကိုးဆယ့္တစ္ကမၻာထက္ကုိျပန္ျမင္ႏုိင္ရတာ ဘာေၾကာင့္ပါလဲ အရွင္ဘုရား´´

``ဘုရားတပည့္ေတာ္ဟာ ကိုးဆယ့္တစ္ကမၻာပတ္လံုးသုဂတိဘ၀ကိုက်င္လည္ခဲ့ရၿပီးေနာက္ ယခုေဂါတမျမတ္စြာဘုရားလက္ထက္တြင္ လူအျဖစ္ကိုေရာက္ရၿပီး ျမတ္စြာဘုရား၏တပည့္သားသံဃာေတာ္အျဖစ္ေရာက္ရွိခဲ့ပါတယ္ဘုရား။ ထို႔ျပင္ဘုရားတပည့္ေတာ္သည္ ျမတ္စြာဘုရားလမ္းညႊန္သည့္အတုိင္းအားထုတ္ခဲ့ေသာေၾကာင့္ ၀ိဇၨာသံုးပါးကိုရရွိၿပီး အာသ၀တရားလည္းကင္းစင္ပါၿပီဘုရား။ ေလးပါးေသာပဋိသမၻိဒါ၊ ရွစ္ပါးေသာ၀ိေမာကၡတရား၊ ေျခာက္ပါးေသာအဘိညာဥ္တို႔ျဖင့္ျပည့္စံုပါၿပီအရွင္ဘုရား။ ျမတ္စြာဘုရား၏အဆံုးအမေတာ္ကိုလုိက္နာက်င့္သံုးၿပီး အဘိညာဥ္တရားတို႔ျဖင့္ျပည့္စံုေသာေၾကာင့္ လြန္ခဲ့ေသာကိုးဆယ့္တစ္ကမၻာအထက္ကို ျပန္လည္၍ သိျမင္ရျခင္းျဖစ္ပါတယ္ အရွင္ဘုရား၊´´

``သာဓု သာဓု သာဓုပါ ငါ့ရွင္၊ ကဲဆြမ္းေနာက္က်ေနေရာ့မယ္ ၾကြၾကရေအာင္အရွင္ဘုရားတို႔´´

ကိုးကား။      ။ သကႎသမၼဇၨကေထရ၀တၳဳ၊ သကႎသမၼဇၨက၀ဂ္၊ ေထရာအပါဒါန္ပါဠိေတာ္ျမန္မာျပန္။

အညၾတဘိကၡဳ

ႀကံတစ္ဆစ္၏သံသရာ

ေဝဠဳဝန္ေက်ာင္းတိုက္ ရာဇၿဂိဳလ္။
ေဝဠဳဝန္ေက်ာင္းတုိက္ကို ဗိမၺိသာရမင္းျကီးသည္ ျမတ္စြာဘုရား ဒုတိယဝါတြင္ ဆက္ကပ္လွဴဒါန္းခဲ႔ျခင္းျဖစ္ေပသည္။ ေဝဠဳဝန္ဆိုသည္မွာ (ေဝဠဳ-ဝန။ ေ၀ဠဳ=၀ါး။ ဝန= ေတာ) ဝါေတာဟု အဓိပၸါယ္ရေပသည္။ ဝါးေတာျကီး၏အလယ္တြင္ ဗိမၺိသာရမင္းျကီးလွဴဒါန္းထားေသာ ေက်ာင္းေဆာင္တည္ရွိျပီး ေဘးပတ္လည္ဝါးေတာမ်ားေအာက္တြင္ တစ္ပါးေနေက်ာင္းေဆာင္မ်ား အစီအရီေဆာက္လုပ္ထားသည္။

မနက္ခင္းပိုင္းတြင္ ေက်ာင္းတုိက္ျကီးသည္တိတ္ဆိတ္ျငိမ္သက္လ်က္ရွိပါေပ၏။ ေက်ာင္းတုိက္တြင္းရွိသံဃာေတာ္မ်ားသည္ ဆြမ္းအလို့ငွါ ရြာထဲသို့လွည့္လည္ေနျကေလသည္။ ေနျမင့္လာေသာအခါ ဝါရုံေတာအတြင္း ထိုးက်လာေသာ ေနေရာင္ျခည္တို့သည္ တျဖည္းျဖည္းျမင့္တက္လာျပီးေနာက္ ရြာအတြင္းဆြမ္းခံၾကြေနေသာသံဃာမ်ားသည္လည္း ေက်ာင္းတိုက္အတြင္းသို့ တျဖည္းျဖည္းဝင္ေရာက္လာျကျပီ။ ရဟန္းေတာ္မ်ားသည္ ေက်ာင္းတိုက္အတြင္းျပန္ေရာက္လာၾကျပီးလွ်င္ ေျခလက္သန့္စင္ျခင္းအမႈကိုျပဳၾကျပီး ေက်ာင္းတိုက္အလယ္တြင္ျငိမ္သက္စြာထုိင္ေနေတာ္မူေသာ ျမတ္စြာဘုရားကို သြားေရာက္ရွိခိုးဦးခ်ၾကေလ၏။ သံဃာမ်ားစံုသေလာက္ရွိလာေသာ္လည္း ရဟန္းတစ္ပါးသည္ ေနာက္က်လ်က္ရွိသည္။ ထုိရဟန္းေတာ္မွာ လက္ဝဲေတာ္ရံရွင္ေမာဂၢလာန္ကိုယ္ေတာ္ျမတ္ျဖစ္ေပသည္။

ေစာေစာကလႈပ္ရွားေနေသာ ေဝဠဳဝန္ေက်ာင္းတုိက္သည္ သံဃာေတာ္မ်ားျမတ္စြာဘုရား၏ေဘးပတ္လည္တြင္ စံုလင္စြာဝိုင္းရံမိသည့္ေနာက္ျပန္လည္၍တိတ္ဆိတ္ျငိမ္သက္သြားေလေတာ့သည္။ ထုိအခ်ိန္တြင္ ေဝဠဳဝန္ေက်ာင္းတုိက္အဝင္ဝမွ တျဖည္းျဖည္းေရြ႕လ်ားလာေသာျမင္ကြင္းႏွစ္ခုေျကာင့္ သံဃာေတာ္မ်ားသည္လည္း တီးတိုးအသံမ်ား ထြက္ေပၚလာပါသည္။ ျမင္ကြင္းတခုမွာ တည္ျငိမ္ေသာဣေျႏၵျဖင့္တေရြ႕ေရြ႕ေလ်ွာက္လွမ္းလာေသာ ရွင္ေမာဂၢလာန္ကိုယ္ေတာ္ျမတ္ျဖစ္ျပီး အျခားျမင္ကြင္းတစ္ခုမွာ ထိုအရွင္ႏွင့္အတူ ေဘးမွတေရြ႕ေရြ႕ကပ္ပါလာေသာ ႀကီးမားသည့္ ႀကံစည္းႀကီးျဖစ္ေပ၏။ ႀကံစည္းႀကီးေျမေပၚရွပ္တိုက္ေသာေၾကာင့္ တရွပ္ရွပ္မည္ေသာအသံႏွင့္အတူ ထိုအရွင္၏ေနာက္ထံပါးမွ ဖုန္မႈန္႔မ်ားသည္လည္း လုိက္ပါလာလ်က္ရွိသည္။ ရွင္ေမာဂၢလာန္ကိုယ္ေတာ္ျမတ္ႏွင့္ႀကံစည္းႀကီး တျဖည္းျဖည္းျဖင့္ ျမတ္စြာဘုရားႏွင့္သံဃာေတာ္မ်ားအထံသို႔နီးကပ္လာေသာအခါ သံဃာမ်ားထံမွ အံ့ၾသလြန္းသည့္အတြက္ အသံမ်ားထြက္ေပၚလာသည္။ ႀကံစည္းႀကီးသက္သက္ ရွင္ေမာဂၢလာန္ကိုယ္ေတာ္ျမတ္ႏွင့္အတူလုိက္ပါလာျခင္းမ်ဳိးမဟုတ္ပဲ ထိုႀကံစည္းႀကီးကို အလြန္ပိန္လွီ၍ ႐ုပ္ရည္အဆင္းဆိုး၀ါးလွစြာေသာ ၿပိတၱာတစ္ေကာင္က ထမ္းပိုးၿပီးလာခဲ့ေသာေၾကာင့္ျဖစ္၏။ ရွင္ေမာဂၢလာန္ကိုယ္ေတာ္ျမတ္သည္ ျမတ္စြာဘုရားထံေမွာက္ေရာက္ရွိေသာအခါ သပိတ္ကိုေအာက္သုိ႔ခ်လုိက္ၿပီး သကၤန္းကိုျပင္ဆင္၍ ျမတ္စြာဘုရားကိုရွိခိုးဦးခ်လုိက္သည္။ ၿပိတၱာႀကီးသည္လည္း ရွင္ေမာဂၢလာန္ျပဳမူသည္ကိုၾကည့္႐ႈ႕ေနၿပီး တခဏ ထမ္းပိုးလာေသာ ၾကံစည္းႀကီးကိုေအာက္သို႔ခ်လုိက္၍ ရွင္ေမာဂၢလာန္နည္းတူ ျမတ္စြာဘုရားအားရွိခိုးဦးခ်ေလသည္။

ျမတ္စြာဘုရားသည္ ရွင္ေမာဂၢလာန္အား `` ဘယ္သို႔ေသာအျခင္းအရာမ်ား ေတြ႕ႀကံဳခဲ့ပါသနည္း ငါ့ရွင္ေမာဂၢလာန္´´

``ဘုရားတပည့္ေတာ္သည္ ရာဇၿဂိဳလ္မွဆြမ္းခံၾကြၿပီးအျပန္တြင္ လမ္းတြင္ႀကီးမားက်ယ္ျပန္႔လွေသာ ႀကံေတာႀကီးေတြ႕ပါသည္။ ထိုႀကံေတာႀကီးႏွင့္အတူ ယခုႀကံမ်ားကိုထမ္းပိုးလာေသာ ၿပိတၱာႀကီးကိုလည္း ေတြ႕ရပါသည္။ ထိုၿပိတၱာႀကီးသည္တပည့္ေတာ္ကိုေတြ႕ျမင္သည့္အခါ ေျပးလာၿပီးသူ၏အျဖစ္ကို ေလွ်ာက္ထားေျပာဆိုပါသည္။ သူသည္ဆာေလာင္ေသာေၾကာင့္ ႀကံကိုသြားေရာက္ခူးဆြတ္ပါသည္။ ထိုကဲ့သုိ႔ႀကံကိုသြားေရာက္ခူးဆြတ္သည့္အခ်ိန္တြင္ ၿငိမ္သက္ေနေသာႀကံေခ်ာင္းမ်ားသည္ လက္နက္မ်ားသဖြယ္ျဖစ္လာၿပီး ၿပိတၱာႀကီးအား႐ုိက္ႏွက္ၾကပါသည္။ ထိုသို႔႐ိုက္ႏွက္ခံရျခင္းေၾကာင့္ ၿပိတၱာႀကီးသည္ မူးေမ့လ်က္လဲက်ရပါသည္ဟု ေလွ်ာက္ထားပါသည္။ ၄င္း၏ေလွ်ာက္ထားေသာေၾကာင့္ ဘုရားတပည့္ေတာ္လည္း ၿပိတၱာႀကီး၏အတိတ္ဘ၀ဇာတ္ေၾကာင္းကိုဆင္ျခင္ၾကည့္ေသာအခါ ယခုႀကံေတာထဲတြင္ၿပိတၱာျဖစ္ေနေသာထိုသူသည္ ၿပိတၱာမျဖစ္ခင္ေရွးဘ၀က လူပုဂၢဳိလ္ျဖစ္ခဲ့ဖူးပါသည္။ လူျဖစ္ခဲ့ေသာထိုသူသည္ တေန႔ေသာအခါႀကံစည္းႀကီးကိုထမ္းပိုးၿပီး သြားပါသည္။ သူ၏ေနာက္မလွမ္းမကမ္းေနာက္တြင္ သားအဖႏွစ္ဦးသည္လည္း လုိက္ပါလာပါသည္။ သားအဖႏွစ္ဦးတြင္ အဖျဖစ္ေသာသူသည္ ကိုယ္က်င့္သီလႏွင့္ျပည့္စံုေသာဥပါသကာတစ္ဦးျဖစ္ပါသည္။ သားအဖႏွစ္ဦးတြင္သားျဖစ္ေသာသူသည္ ေရွ႕တြင္ႀကံစည္းထမ္းသြားေနေသာသူကိုေတြ႕၍ ႀကံကိုစားခ်င္ေသာေၾကာင့္ ဖခင္ျဖစ္သူအား ငိုယုိၿပီးေတာင္းပါသည္။ ဖခင္ျဖစ္သူသည္လည္း ကေလးငယ္အားေခ်ာ့ေမာ့ေျပာျပသည့္တိုင္ ေခ်ာ့ေမာ့၍မရသည့္အတြက္ ႀကံထမ္းသည့္လူေနာက္ကိုအမွီလုိက္လာၿပီး စကားစျမည္ေျပာဆိုပါသည္။ ႀကံထမ္းသည့္လူသည္ စကားမေျပာခ်င္သည့္အလားျပန္လည္ေျပာဆိုျခင္းမရွိေသာ္လည္း ကေလးငယ္အငိုတိတ္ေစရန္အတြက္ ႀကံတစ္ဆစ္ကိုေတာင္းရမ္းလုိက္ပါသည္။ ထိုအခါႀကံထမ္းသည့္လူမွာ ေဒါသျဖင့္ျမည္တြန္ကာႀကံတစ္ဆစ္ကိုခ်ဳိးၿပီး သားအဖႏွစ္ဦးကို လက္ေနာက္ျပန္ပစ္၍ ေပးပါသည္။ ထိုႀကံထမ္းသည့္လူသည္ ေသလြန္ေသာအခါ ဥပါသကာအားႀကံတစ္ဆစ္ေပးလွဴခဲ့သည့္ဒါနအက်ဳိးေႀကာင့္ ႀကီးမားေသာႀကံခင္းထဲတြင္ ပဋိသေႏၶတဖန္ျပန္ျဖစ္ရၿပီး ႏွေျမာ၀န္တိုျခင္းဟူေသာမစၧရိယေၾကာင့္ ေသလြန္ေသာအခါၿပိတၱာဘ၀သို႔ေရာက္ရွိရေလသည္။ ေဒါသအက်ဳိးေၾကာင့္လည္းႀကံေခ်ာင္းမ်ား၏႐ုိက္ႏွက္ျခင္းကိုခံစားရျပန္သည္။ ထုိသူသည္ ဥပါသကာသားအဖကႀကံတစ္ဆစ္ကို လက္ေနာက္ျပန္ေပးကမ္းခဲ့ေသာေၾကာင့္ ႀကံကိုေရွ႕မွခူးဆြတ္မရျဖစ္ေနျခင္းျဖစ္ပါသည္။ ထိုသူ၏ေစတနာအတိုင္း လက္ေနာက္ျပန္ခူးဆြတ္မွသာ ထိုျပိတၱာသည္လည္း သံုးေဆာင္ရမည္ျဖစ္ေၾကာင္း ဆင္ျခင္မိေသာေၾကာင့္ ၿပိတၱာႀကီးအားႀကံကိုလက္ေနာက္ျပန္ခူးဆြတ္ခုိင္းေစရာအလြယ္တကူပင္ခူးဆြတ္သံုးေဆာင္၍ရေၾကာင္း ေတြ႕ရပါသည္။ ၿပိတၱာႀကီးသည္ ဘုရားတပည့္ေတာ္ကို လြန္စြာေက်းဇူးတင္ၿပီး ႀကံမ်ားကိုခူးဆြတ္၍ လာေရာက္ကပ္လွဴပါသည္။ တပည့္ေတာ္သည္ ၿပိတၱာႀကီး၏အက်ဳိးစီးပြားအလို႕ငွါ ႀကံမ်ားကိုအလွဴခံေတာ္မမူပဲ ျမတ္စြာဘုရားႏွင့္သံဃာေတာ္မ်ားကိုလွဴဒါန္းျခင္းမွာပို၍အက်ဳိးမ်ားမည္ဟု ေျပာဆို၍ ေခၚေဆာင္လာရျခင္းျဖစ္ပါသည္။´´ ရွင္ေမာဂၢလာန္ကိုယ္ေတာ္ျမတ္ႀကီးသည္ ျမတ္စြာဘုရားကိုအေၾကာင္းစံုေလွ်ာက္ထားၿပီးေနာက္ ၿပိတၱာႀကီးသည္ ႀကံမ်ားကိုပိုင္းျဖတ္၍ ျမတ္စြာဘုရားႏွင့္သံဃာေတာ္မ်ားအားဆက္ကပ္လွဴဒါန္းေလသည္။ ျမတ္စြာဘုရားႏွင့္သံဃာေတာ္အေပါင္းသည္လည္း ၿပိတၱာႀကီးကပ္လွဴေသာ ႀကံမ်ားကိုဘုန္းေပးသံုးေဆာင္ေတာ္မူၿပီးလွ်င္ အမွ်အတန္းေပးေ၀ေလသည္။

အမွ်အတန္းေပးေ၀ၿပီးသည့္ေနာက္ ၿပိတၱာႀကီး၏ပိန္လွီလွေသာအေရာင္အဆင္းသည္ ကြယ္ေပ်ာက္သြားၿပီး ကိုယ္ေရာင္ကိုယ္၀ါေတာက္ပစြာေသာ နတ္သားတစ္ပါးသည္ ထိုေနရာတြင္ေပၚေပါက္လာေလသည္။ ထိုနတ္သားသည္ လြန္စြာ၀မ္းေျမာက္ၾကည္ႏူးၿပီးလွ်င္ ျမတ္စြာဘုရားႏွင့္ရွင္ေမာဂၢလာန္၊ တပည့္သားသံဃာအေပါင္းအားရွိခိုးဦးခ်၍ ျမင္ကြင္းမွ ကြယ္ေပ်ာက္သြားေလေတာ့သည္။

ကိုးကား - ဥစၧဳေပတ၀တၳဳ၊ ၀ိမာန၀တၳဳပါဠိေတာ္ႏွင့္ေပတ၀တၳဳပါဠိေတာ္ျမန္မာျပန္

အညၾတဘိကၡဳ
18.9.2017

ပိက်ိပိက်ိဟူေသာအသံေလး

က်ုပ္ဘယ္ေရာက္ေနပါလိမ့္ က်ုပ္မ်က္လံုးေတြဖြင့္မရဘူး အေပၚကလဲတခုခုဖိထားတာခံေနရတယ္။ ဒါနဲ႔က်ုပ္လက္ေတြလႈပ္ျကည့္တယ္ ေျခေထာက္ေတြကိုလည္းလႈပ္ျကည့္တယ္ ေစးကပ္ေနေတာ့လႈပ္လို့မရျပန္ဘူး။ ဘဝေပါင္းမ်ားစြာျဖတ္သန္းလာခဲ႔တဲ႔ က်ုပ္ဟာ ခုဘဝေတာ့ဘယ္မွာေပါက္ဖြားေနတာလဲ။ တခုခုေတာ့ရေအာင္စူးစမ္းမွျဖစ္မယ္လို့ က်ုပ္ေတြးေနတုန္းက်ုပ္အေပၚကဖိထားတဲ႔ဟာျကီး ဖယ္ရွားသြားေတာ့ က်ုပ္ေအးလိုက္တာ။ ခိုက္ခိုက္တုန္လို့။ မ်က္လံုးကိုဖြင့္ဖို့အားစိုက္ျကည့္ေတာ့ စူးကနဲအလင္းတန္းက ဝင္လာတယ္။ သံုးေလးျကိမ္ေလာက္အားစုိက္လိုက္ေတာ့ က်ုပ္မ်က္လံုးေတြဖြင့္လို့ရသြားျပီ။ က်ုပ္လဲဟိုဟိုဒီဒီ ေလ်ွာက္ျကည့္လိုက္ေတာ့ေဘးမွာ ကြဲေနတဲ႔ဥခြံတခ်ုိ့ကိုေတြ႕ရျပီး အေပၚကိုေမာ့ျကည့္လိုက္ေတာ့ မိုးေကာင္းကင္ျပာျပာျကီးကိုပဲေတြ႕ရတယ္။ မိုးေကာင္းကင္ကလြဲျပီးတျခားဘာကိုမွ မေတြ႕ရဘူး။ က်ုပ္ေရာက္ေနတဲ႔ေနရာက မ်က္ေတြသစ္ရြက္ေဆြးေတြသစ္ကိုင္းေျခာက္ေတြေခြျပီးထည့္ထားတဲ႔ေနရာ။ က်ုပ္ေအးလြန္းလို့ အေႏြးဓါတ္ကိုလိုခ်င္ေနမိတယ္။

"ျဖတ္ ျဖတ္ ျဖတ္" ဆိုတဲ႔အသံနဲ႔အတူ ေလတခ်ုိ့တိုးဝင္လာတယ္။ က်ုပ္လဲအသံျကားလို့ အေပၚကိုေမာ့ျကည့္ေတာ့ ႏႈတ္သီးခ်ြန္ခ်ြန္အေကာင္တစ္ေကာင္ဟာ က်ုပ္ကို အေပၚကေနစူးစမ္းသလိုျကည့္ေနတယ္။ သူ့နုတ္သီးနဲ႔ညွပ္ပီးယူလာတဲ႔ အစာတခ်ုိ့ကို က်ုပ္ပါးစပ္ထဲထိုးထည့္လိုက္ေတာ့ က်ုပ္လဲျမိုခ်မိတယ္။ က်ုပ္ေအးေနမွန္းလဲသူကသိေနပံုပဲ က်ုပ္အေပၚကိုတက္ဖိလိုက္ျပီး သူ့ရဲ႕အေတာင္ပံျကားထဲ က်ုပ္ကိုထုိးထည့္လိုက္မွ က်ုပ္လဲေႏြးလာေတာ့တယ္။ ဒါဆိုက်ုပ္သိသြားျပီ က်ုပ္အေပၚဒါေလာက္ထိယုယေပးေနတာ ဒါက်ုပ္ကိုေမြးခဲ႔တဲ႔ က်ုပ္ရဲ႕အေမပဲ။ ေနာက္ရက္မွာ က်ုပ္အေမလိုပဲႏႈတ္သီးခ်ြန္နဲ႔အေကာင္တစ္ေကာင္ကလာျပီး က်ုပ္အေမနဲ႔က်ုပ္အတြက္ အစာေတြခ်ီျပီးလာလာပို့တယ္။ တခါတေလက်ုပ္တို့ကိုစိတ္မခ်သလိုလိုနဲ႔ ေဘးနားမွာရစ္သီရစ္သီလုပ္ေနေသးတယ္။ အဲ႔အေကာင္ျကီးက က်ုပ္အေဖျဖစ္နုိင္တယ္လို့ က်ုပ္လဲသေဘာေပါက္မိတယ္။ အေဖအစာလာပို့တဲ႔ေန့ေတြဆို က်ုပ္အေမအျပင္မထြက္ရဘူး။ က်ုပ္နဲ႔က်ုပ္အေမအတူတူေနရတယ္။ အေဖမလာရင္လဲက်ုပ္ကေမ်ွာ္ေနမိတယ္။ အေဖလာမွဗိုက္ျပည့္တာေလ။ အေမအစာသြားရွာရင္ထင္သေလာက္ရတာမ်ုိးမဟုတ္ေတာ့ အေမ့နားပါလာသမ်ွေလးနဲ႔သားအမိႏွစ္ေယာက္ ေလာက္ငရုံေလာက္ေလးပဲစားရတယ္။ က်ုပ္လဲ အေမႊးေတာင္ရွိခ်င္လာျပီ။ အေဖနဲ႔အေမ ဟုိအကို္င္းဒီအကိုင္းကူးျပီး ပ်ံသန္းေနျကသလို ပ်ံတတ္ခ်င္ေနျပီ ။ က်ုပ္အေဖနဲ႔အေမက တျခားငွက္ေတြလို အျမင့္ပ်ံနုိင္တာမ်ုိးမဟုတ္ေတာ့ က်ုပ္လဲအျမင့္ပ်ံလို့ရလိမ့္မယ္လို့မထင္မိဘူး။ တခါတေလက်ုပ္တစ္ေယာက္ထဲအသိုက္ထဲရွိေနတဲ႔အခ်ိန္ဆို က်ုပ္စိတ္ထဲအတိတ္ဘဝကအရိပ္ေတြေပၚေပၚလာတတ္တယ္။ အဲ႔အခ်ိန္မ်ုိးေတြမွာဆိုက်ုပ္လဲ အတိတ္ဘဝကိုျပန္ျပီးေတြးေတာျကည့္ေနမိတာပဲ။

က်ုပ္အေတြးေတြနဲ႔နစ္ေျမာေနတုန္းေလးမွာ က်ုပ္ဆီကို အေဖနဲ႔အေမပ်ံသန္းလာတာေတြ႕တယ္။ အေဖနဲ႔အေမဒီတခါျပန္လာတာတမ်ုိးပဲ။ က်ုပ္အေပၚက အကိုင္းေတြအေပၚတကိုင္းနဲ႔တကိုင္းကူးလိုက္ အေဝးကိုျကည့္လိုက္ က်ုပ္ကိုငံု႕ျကည့္လိုက္ တခါထျပန္သြားလိုက္နဲ႔ ေဘးအႏၲရာယ္တခုခုရဲ႕ျကားမွာ က်ုပ္ကိုစိတ္မခ်ျဖစ္ေနသလိုပဲ။ က်ုပ္လဲေကာင္းကင္ကိုေမာ့ျကည့္လိုက္ေတာ့ ေကာင္းကင္မွာ က်ုပ္နဲ႔မ်ုိးမတူတဲ႔ငွက္ေပါင္းမ်ားစြာပ်ံသန္းေျပးလႊားေနၾကၿပီး ဟိုးတဘက္ကေကာင္းကင္ယံထက္မွာေတာ့ မီးခိုးေတြနဲ႔ပိန္းပိတ္ေမွာင္ေနတယ္။ ဒါေျကာင့္အေဖနဲ႔အေမက်ုပ္ကိုစိတ္မခ်ပဲ တဝဲလည္လည္ပ်ံေနျကတာပါလား။ က်ုပ္လဲရွိတဲ႔အားနဲ႔လက္ႏွစ္ဖက္ကိုခတ္ျကည့္တယ္ ဘယ္လိုမွမျကြလာဘူး။ က်ုပ္ရွိရာဘက္ကို မီးခိုးေတြတျဖည္းျဖည္းတိုးဝင္လာတယ္။ မီးခိုးေငြ႕ေတြနဲ႔အတူ အပူေငြ႕ေတြလာဟပ္ေတာ့ ေခ်ြးေတြထြက္လာတယ္။ အေဖနဲ႔အေမက က်ုပ္ရွိတဲ႔အေပၚကေန ဘယ္ကိုမွမထြက္ခြါျကေသးဘူး။ အေမဆိုက်ုပ္နားလာလိုက္ အေပၚပ်ံတက္သြားလိုက္နဲ႔ အေဖကေတာ့ခပ္လွမ္းလွမ္းမွာ သစ္ကိုင္းတခုကေနတခုကိုကူးေနတယ္။ တေအာင့္ျကာေတာ့ အေဖလဲအေမ့နားကိုလာလိုက္ အေဝးပ်ံသြားလိုက္နဲ႔ ေခါက္တုံ႔ေခါက္ျပန္လုပ္ေနတာ အေမ့ကိုေခၚေနသလိုပဲ။ မီးခိုးေငြ႕ေတြနဲ႔အပူေငြ႕ေတြက ပိုျပီးဆိုးဝါးလာျပီ။ ေနာက္ဆံုးေတာ့ အေဖနဲ႔အတူအေမပါလိုက္သြားတာ က်ုပ္ရွိတဲ႔ေနရာကိုေပၚမလာေတာ့ဘူး။ က်ုပ္တစ္ေယာက္ထဲက်န္ေတာ့တယ္။ က်ုပ္လဲမပ်ံသန္းနုိင္မယ့္အတူတူ စိတ္ကိုတည္ျငိမ္ေအာင္ထားျပီး မ်က္စိကိုမွိတ္လိုက္တယ္။ မ်က္စိကိုမွိတ္လိုက္ေတာ့က်ုပ္ရဲ႕စိတ္ထဲ အတိတ္ဘဝေတြ အာရုံထဲေပၚလာတယ္။ ေလာကမွာ သီလေက်းဇူးရွိတယ္။ သစၥာေက်းဇူးရွိတယ္။ သီလ ေမတၱာ ကရုဏာဆိုတဲ႔တရားေတြရွိတယ္။ ထိုသစၥာစကားမ်ားျဖင့္ အတုမရွိျမတ္ေသာ သစၥာျပုျခင္းကိုျပုမယ္။ တရားေတာ္၏အစြမ္းကိုဆင္ျခင္၍ ေရွးေရွးအခါက ပရိနိဗၺာန္ျပုဖူးတဲ႔ဘုရားရွင္တို့၏အစြမ္းကိုအာရုံျပဳ၍ သစၥာျပုခဲ႔ဖူးတယ္။ ယခုလဲ သစၥာျပုမယ္လို့ေတြးမိျပီး ငါ့မွာ အေတာင္ရွိေသာ္လည္း မပ်ံသန္းနုိင္။ ငါ့မွာေျခေထာက္ရွိေသာ္လည္း မသြားနုိင္။ ငါ့ရဲ႕အမိအဖတို့ဟာလည္း ငါ့ကိုအသိုက္မွာထားခဲ႔ျပီး ေျပးျကျပီ။ ဤမွန္ကန္တဲ႔သစၥာစကားေျကာင့္ ေတာမီးသည္ ဤေနရာတြင္ရပ္ေစသတည္းဟု က်ယ္ေလာင္စြာသစၥာျပုလိုက္တယ္။ က်ုပ္ရဲ႕အသံဟာ သဘာဝအတိုင္း "ပိက်ိ ပိက်ိ" ဟု အသံထြက္ေပမယ့္ က်ုပ္ရဲ႕မွန္ကန္ရဲရင့္တဲ႔သစၥာစကားေျကာင့္ ေတာမီးဟာ မီးကိုေရနဲ႔ေလာင္းလိုက္သလို ခ်က္ခ်င္းျငိမ္းက်သြားခဲ႔တယ္။ က်ုပ္ေတြးမိတာ အျခားအျခားေသာ သတၱဝါေပါင္းစံုတို့သည္လည္း ေဘးအႏၱရာယ္ေျကာင့္ ေအာ္ဟစ္ေနျကတာပဲ။ က်ုပ္သည္လည္း ေဘးအႏၲရာယ္ေျကာင့္ က်ုပ္ရဲ႕ေသးငယ္တဲ႔အသံေလးနဲ႔ အစြမ္းကုန္ေအာ္ဟစ္ခဲ႔တာပဲ။ ဒါေပမယ့္ က်ုပ္ရဲ႕ သစၥာတရားေတြလႊမ္းျခံဳထားတဲ႔ "ပိက်ိ ပိက်ိ"ဆိုတဲ႔အသံေလးေျကာင့္ ေတာမီးရန္ကလြတ္ခဲ႔ရတယ္။ က်ုပ္ခုလိုျကံဳေတြ႕ခဲ႔ရတာကို တျခားျခားေသာမ်ုိးမတူတဲ႔သူေတြ နည္းယူနုိင္ေအာင္ က်ုပ္မွတ္သားထားမယ္။ တခ်ိန္ခ်ိန္မွာ က်ုပ္ရေအာင္ဖြင့္ေျပာျပသြားမယ္လို့ က်ုပ္သႏိၵ႒ာန္ျပုမိပါတယ္။

ကိုးကား - ငံုးမင္းဇာတ္

အညၾတဘိကၡဳ

ေစတနာဒါနေရလွဴအက်ဳိး

ေကာသလတိုင္း ေကာသလမင္းႀကီးအုပ္ခ်ဳပ္သည့္တိုင္းႏုိင္ငံ ထူဏအမည္ရွိေသာပုဏၰားရြာသည္ ျမစ္ကမ္းနေဘးတြင္တည္ရွိၿပီး ဂ်ဳံစုိက္ပ်ဳိးျခင္း၊ ႏြားေမြးျမဴျခင္းလုပ္ငန္းျဖင့္ အသက္ေမြး၀မ္းေၾကာင္းျပဳ၏။ ျမစ္အတြင္းငါးဖမ္းရန္အတြက္ ငါးဖမ္းေလွမ်ား၊ ကုန္စည္သယ္ယူပို႔ေဆာင္ႏုိင္ရန္အတြက္ ႀကီးမားစြာတည္ေဆာက္ထားေသာေလွမ်ားသည္လည္း ျမစ္ဆိပ္တြင္ တည္ရွိသည္။ ထို႔အျပင္ ျမစ္တဘက္ကမ္းသို႔ လူအမ်ားလြယ္ကူစြာျဖတ္သန္းသြားလာႏုိင္ရန္အတြက္ တံတားတစ္စင္းလည္း ထုိးထားေလသည္။ ရြာထိပ္တြင္ခရီးသြားလူအမ်ားနားေနရန္အတြက္ ဇရပ္မ်ား၊ ေရခ်မ္းစင္မ်ားလည္း ေဆာက္လုပ္ထားသည္။ ျမစ္ေရသည္ေနာက္က်ဴသည့္အတြက္ ေသာက္ေရသံုးေဆာင္ေရအတြက္ ေရတြင္းမ်ားတူးေဖာ္ထားၿပီး ထုိေရတြင္းမ်ားမွေရမ်ားကိုသာ တစ္ရြာလံုးအသံုးျပဳၾကေလသည္။ ထိုရြာရွိရြာသူႀကီးပုဏၰားႏွင့္ရြာသူရြာသားအေပါင္းတို႔သည္ ျဗဟၼဏအယူကိုကိုးကြယ္ဆည္းကပ္ၾကသည္။

တစ္ေန႔သ၌ ခရီးသြားတစ္ဦးသည္ ရြာသူႀကီးပုဏၰားႀကီးအား``အခ်င္းပုဏၰားႀကီး ျမတ္စြာဘုရားဟာ ေဒသစာရီၾကြခ်ီရင္း အသင္တို႔ေနထုိင္ရာ ထူဏပုဏၰားရြာကို ျဖတ္ေက်ာ္မယ္လို႔ သတင္းၾကားမိတယ္´´ဟူ၍ သတင္းစကားေပးေလသည္။ ျမတ္စြာဘုရားၾကြခ်ီရာအရပ္တိုင္းရွိလူအမ်ားသည္ ျမတ္စြာဘုရား၏ေနာက္ေတာ္ပါးသို႔ပါသြားတာခ်ည္းျဖစ္တာေၾကာင့္ ပုဏၰားႀကီးသည္စိုးရြံ႕ထိပ္လန္႔စြာျဖင့္ရြာသူရြာသားအေပါင္းတို႔အား စည္းေ၀းေခၚယူေစသည္။ ရြာသူရြာသားအေပါင္းစုေ၀းမိေသာအခါ ပုဏၰားႀကီးက``ရြာသူရြာသားအေပါင္းတုိ႔ ရွင္ႀကီးေဂါတမဟာ ေဒသစာရီၾကြခ်ီရင္း အကၽြႏု္ပ္တို႔ေနထိုင္ရာ ထူပပုဏၰားရြာသို႔ ေရာက္ရွိလာမယ္လို႔သတင္းၾကားမိတယ္။ သူယုတ္ဦးျပည့္ရွင္ႀကီးေဂါတမ အကၽြႏု္ပ္တို႔ရြာကိုေရာက္ရွိလာခဲ့ရင္ ရြာမွာရွိတဲ့လူအမ်ားဟာ မေကာင္းတဲ့အယူ၀ါဒေတြစိတ္ထဲပ်ံ႕လြင့္သြားႏုိင္တာေၾကာင့္ ရွင္ႀကီးေဂါတမ ထူပပုဏၰားရြာကို မ၀င္ႏုိင္ဖို႔ ရြာထိပ္မွာရွိတဲ့ တံတားကိုဖ်က္ဆီးျပစ္ရမယ္။ ျမစ္ဟုိးဘက္ကမ္း
ဒီဘက္ကမ္းမကူးခတ္ႏုိင္ရန္အတြက္ ေလွေတြကို ဖြက္ထားရမယ္။ ဒီဘက္ကိုအကယ္၍ေရာက္လာခဲ့သည္ရွိေသာ္ ၾကာၾကာေနထုိင္ႏုိင္ျခင္းမရွိေစရန္အတြက္ ဇရပ္ေတြ၊ ေရခ်မ္းစင္ေတြကိုဖ်က္ဆီးျပစ္ရမယ္။ ေရတြင္းေတြထဲမွာမွ ရြာသူရြာသားေတြခပ္သံုး႐ုံေလာက္ ေရတြင္းတစ္တြင္းကိုသာခ်န္ထားၿပီး က်န္တဲ့ေရတြင္းေတြကိုျမက္ထံုးမ်ားျဖင့္ ပိတ္ဆို႔ထားရမယ္´´ဟူ၍ အမိန္႔ေပးခုိင္းေစေလသည္။ ရြာသူရြာသားအေပါင္းမွလည္း``ပုဏၰားႀကီးခုိင္းေစတဲ့အတိုင္း ေဆာင္ရြက္ပါ့မည္´´ဟု ကတိေပးေလေသာ္ ပုဏၰားႀကီးကဆက္လက္ၿပီး ``အကယ္၍ရွင္ႀကီးေဂါတမႏွင့္ဦးျပည့္ကတံုးမ်ား ရြာအနီးနားသို႔ေရာက္ရွိလာေသာ္ မည္သူတစ္ဦးတစ္ေယာက္မွ် ကူညီေစာင့္ေရွာက္ျခင္းမျပဳရ။ အကူအညီေပးတယ္ဟု ၾကားသိခဲ့ရင္ေသဒဏ္စီရင္မည္´´ဟု ရြာသူရြာသားအေပါင္းတို႔အား ေျပာၾကားေလသည္။
--------------------------------------------
သံုးရက္ေျမာက္ေသာေန႔တြင္ ႏြားေက်ာင္းသားတစ္ဦးမွ ပုဏၰားႀကီးအိမ္အတြင္းသို႔ေျပး၀င္လာၿပီး
``ပုဏၰားႀကီး ရွင္ႀကီးေဂါတမနဲ႔ရဟန္းေတြ ရြာထိပ္ကကြင္းျပင္ႀကီးနားမွာ ထုိင္ေနၾကတယ္။´´

ပုဏၰားႀကီးလည္း အံ့ၾသလြန္းစြာ``တံတားေတြဖ်က္ၿပီးေလွေတြဖြက္ထားတာေတာင္မွ ဘယ္ေနရာကေန၀င္လာတာလဲ အေမာင္ႏြားေက်ာင္းသား´´

``ကၽြန္ေတာ္မ်ဳိးညေနႏြားသိမ္းသြားေတာ့ ျမစ္ဟိုးဘက္ကမ္းေကာင္းကင္ကေန တံတားတစ္ခုကဲ့သုိ႔ ရွင္ႀကီးေဂါတမႏွင့္ရဟန္းေတာ္မ်ားျဖတ္သန္း၀င္ေရာက္လာတာ ေတြ႕ျမင္လုိက္ရပါတယ္ ပုဏၰားႀကီး´´

``ဒီကိစၥကို ဘယ္သူ႔ကိုမွအသိေပးမေျပာၾကားေလနဲ႔ ေျပာၾကားတာနဲ႔ ေသဒဏ္စီရင္မယ္´´

``ဟုတ္ကဲ့ ဟုတ္ကဲ့ပါ မေျပာၾကား၀ံ့ပါဘူး ပုဏၰားႀကီး´´။ ပုဏၰားႀကီးသည္ ျမတ္စြာဘုရားႏွင့္သံဃာေတာ္မ်ားရွိရာေနရာသို႔ အရိပ္အေျခၾကည့္ရန္ထြက္ခြါလာေလရာလမ္းတြင္ ေရတြင္းမွ ေရခပ္ျပန္လာေသာ အမ်ဳိးသမီးအုပ္စုနဲ႔ ရင္ဆိုင္တိုးေလသည္။ အမ်ဳိးသမီးတစ္ေယာက္မွ ထိပ္ထိပ္ျပာျပာျဖင့္

``ပုဏၰားႀကီး . . .. . .. ပုဏၰားႀကီးရဲ႕ကၽြန္မ . .. . . .. . ´´

``ဘာျဖစ္လဲေျပာ င့ါကၽြန္မနင္တို႔နဲ႔ေရခပ္သြားတယ္မဟုတ္ဘူးလား´´

``ဟုတ္ပါတယ္ ပုဏၰားႀကီး ေရခပ္သြားေတာ့ ေရခပ္ၿပီးအျပန္ ပုဏၰားႀကီးရဲ႕ကၽြန္မက ရဟန္းေဂါတမနဲ႔သူ႔တပည့္ေတြကို ၾကည္ညိဳလို႔ဆိုၿပီးေရေတြခပ္တိုက္ေနပါတယ္ ပုဏၰားႀကီး´´

``ဘာ . . . . . ငါေမြးထားတဲ့ကၽြန္မက ငါ့ရဲ႕အမိန္႔ကိုဖီဆန္တယ္ ျပန္လာရင္ေတြ႕မယ္၊ အမ်ဳိးသမီးအားလံုးနားေထာင္ ရြာရွိလူမ်ားအားလံုးကို င့ါအိမ္မွာစုေ၀းေစလို႔ တခါထဲေၾကညာလုိက္´´

``ဟုတ္ . . . . . ဟုတ္ကဲ့ပါ ပုဏၰားႀကီး . . . . . . . ´´
-------------------------------------
``ဟဲ့ ကၽြန္မ အမုိက္မ ငါကေမြးလို႔ႀကီးလာတယ္ ငါေကၽြးတဲ့ ထမင္းစားတယ္ ဘာအတြက္ေၾကာင့္ ရွင္ႀကီးေဂါတမနဲ႔ဦးျပည့္ရဟန္းေတြကို ကူညီရတာလဲ´´

``ပုဏၰားႀကီး ကၽြန္ေတာ္မ်ဳိးမ ေဟာဒီေရအိုးနဲ႔ေရခပ္ၿပီးျပန္လာေတာ့ ျမတ္စြာဘုရားနဲ႔သံဃာေတာ္ေတြၿငိမ္ၿငိမ္သက္သက္နဲ႔ ၾကည္ညိဳဖြယ္ေကာင္းတာေၾကာင့္ အရင္ဦးဆံုးျမတ္စြာဘုရားကို ေဟာ့ဒီအိုးထဲကေရနဲ႔ေသာက္ေတာ္ေရတစ္ခြက္ကပ္လိုက္တယ္။ ထူးဆန္းဖြယ္ေရကတစ္စက္မွေလ်ာ့မသြားဘူး။ ဒါနဲ႔ ေနာက္ထပ္ရဟန္းတစ္ပါးကို ေရတစ္ခြက္ထပ္ကပ္ျပန္တယ္။ ဒါလဲအိုးထဲကေရမေလ်ာ့သြားဘူး။ ကၽြန္ေတာ္မ်ဳိးမအိုးထဲကေရ ရွိတဲ့သံဃာေတြအားလံုးေသာက္သံုးေသာ္လည္း အိုးထဲကေရက တစ္စက္မွာေလ်ာ့က်မသြားပါဘူး။´´

``ကၽြန္မ ေသခါနီး ကေယာင္ကတမ္းေလ်ာက္ေျပာေနတယ္ ေသစမ္းကြာ´´

ပုဏၰားႀကီး ေဒါသျဖစ္စြာ ရိုက္နွက္ကန္ေက်ာက္မႈေျကာင့္ က်ြန္မသည္လဲ ထိုေနရာ၌ပင္ လဲက်ေသဆံုးသြားေလသည္။ ပုဏၰားႀကီးသည္ ရြာသူရြာသားမ်ားဘက္သို႔လွည့္လုိက္ၿပီး

``ငါ့အမိန္႕မနာခံတဲ့ရြာသူရြာသားမွန္သမွ် ေဟာဒီကၽြန္မလိုပဲ အဆံုးသတ္သြားေစရမယ္´´
------------------------------------------
ညဦးယံတြင္ ရြာသူရြာသားမ်ား အထုပ္အပိုးမ်ား၊ ႏြားမ်ား၊ ဆိတ္မ်ားဆြဲလ်က္ ပုဏၰားႀကီးအိမ္ေရွ႕တြင္ စုေ၀းေရာက္ရွိလာၾကသည္။

``ပုဏၰားႀကီး ပုဏၰားႀကီး´´

``ဗ်ဳိ႕ ပုဏၰားႀကီး ျဗဟၼဏႀကီး ကၽြန္ေတာ္မ်ဳိးတု႔ိဒုကၡေတြ ထၾကည့္ပါဦး´´

တစ္ေယာက္တစ္ေပါက္ ဆူညံစြာေအာ္ဟစ္ေနေသာေၾကာင့္ ပုဏၰားႀကီး၏အိမ္တံခါးေပါက္ဖြင့္သံကိုၾကားလုိက္ၿပီး `` ရြာသားေတြ ဘာျဖစ္ေနၾကတာလဲ´´

``ပုဏၰားႀကီး ကၽြန္ေတာ္မ်ဳိးတု႔ိအိမ္ေတြ ေရေတြလႊမ္းကုန္ၿပီ´´

``ဒီအခ်ိန္ျမစ္ေရတက္ခ်ိန္လဲမဟုတ္ပဲ ဘယ္အတြက္ေၾကာင့္ ေရလႊမ္းရတာလဲ´´

ရြာသားတစ္ေယာက္မွ ``ကၽြန္ေတာ္မ်ဳိးတို႔မေန႔က ပုဏၰားႀကီးမွာၾကားတဲ့အတိုင္း ကၽြန္ေတာ္တုိ႔အဖြဲ႕ဟာ ရွင္ႀကီးေဂါတမကို သြားေရာက္ေစာင့္ၾကည့္ၾကပါတယ္။
ညေန ေန၀င္ရီတေရာအခ်ိန္မွာ ရွင္ေတာ္ေဂါတမက အာနႏၵာအမည္ရွိတဲ့ရဟန္းတစ္ပါးကို ေသာက္ေရခပ္ခုိင္းပါတယ္။ ေသာက္ေရခပ္ခိုင္းေတာ့ ထိုရဟန္းက ေရတြင္းေတြဖ်က္ဆီးထားတဲ့အတြက္ ေသာက္ေရမရွိတဲ့အေၾကာင္းရွင္ႀကီးေဂါတမကို ျပန္ေျပာတာၾကားလုိက္ရပါတယ္။ သို႔ေသာ္လည္းရွင္ႀကီးေဂါတမကသံုးႀကိမ္တိုင္တိုင္ သြားေရာက္ခပ္ခုိင္းတဲ့အတြက္ အာနႏၵာအမည္ရွိတဲ့ရဟန္းဟာ ကၽြန္ေတာ္မ်ဳိးတို႔မ်က္ထံုးမ်ားျဖင့္ပိတ္ဆို႔ထားတဲ့ေရတြင္းဆီသို႔ ေလွ်ာက္လွမ္းသြားပါတယ္။
ေရတြင္းနားဆီသို႔ အာနႏၵာရဟန္းေရာက္တဲ့အခ်ိန္မွာ အံ့ၾသလွစြာ ပိတ္ဆို႔ထားတဲ့ေရတြင္းမွမ်က္ထံုးၾကားထဲေရမ်ားစိမ့္ထြက္လာၿပီး မၾကာခင္မွာ မ်က္ထံုးမ်ားဟာ ေရအားေၾကာင့္အေ၀းသို႔လြင့္ထြက္သြားတာကို ျမင္ေတြ႕ရပါတယ္။ ထိုေရတြင္းမွအေပၚသို႔တက္လာေသာေရမ်ားသည္ အခ်ိန္သိပ္မၾကာပဲလမ္းေတြကို ဖံုးအုပ္သြားပါတယ္။ လယ္ကြင္းေတြကိုလည္း ဖံုးအုပ္သြားပါတယ္။ ခုဆိုလွ်င္ရြာရဲ႕အိမ္ေျခသံုးပံုတစ္ပံုခန္႔ဟာ ထုိေရမ်ားေၾကာင့္ေရလႊမ္းမႈိးမႈဒဏ္ကိုခံေနရပါၿပီ။ ကယ္ေတာ္မူပါဦး ပုဏၰားႀကီး´´

``ေတာက္ ဒါ ရွင္ႀကီးေဂါတမ တန္ခိုးျဖင့္တမင္သက္သက္လုပ္တာျဖစ္မယ္။´´

``ပုဏၰားႀကီး ျမန္ျမန္ဆံုးျဖတ္ေတာ္မူပါ မၾကာခင္မွာ ရြာကိုေရေတြလႊမ္းမိုးၿပီး တစ္ရြာလံုးေရေအာက္ေရာက္သြားရပါလိမ့္မယ္´´

``ရြာသူရြာသားအေပါင္းတို႔ ရွင္ႀကီးေဂါတမကတန္ခုိးအင္မတန္ႀကီးတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ငါတို႔အျပစ္ေတြသြားေရာက္ေတာင္းပန္ၾကရမယ္။ ခုလိုေတာင္းပန္တာဟာလည္း
ရွင္ႀကီးေဂါတမကို ၾကည္ညိဳလို႔မဟုတ္ဘူး။ ငါတို႔ရြာေရေအာက္မနစ္ျမဳပ္ေစရန္အတြက္ျဖစ္တယ္။ ဒါေၾကာင့္ရွင္ႀကီးေဂါတမကိုသြားေရာက္ေတာင္းပန္ၾကဖို႔ အားလံုးငါနဲ႔
လုိက္ခဲ့ၾကပါ´´

ပုဏၰားႀကီးႏွင့္ရြာသူရြာသားမ်ား ျမတ္စြာဘုရားထံသို႔ေရာက္ရွိေသာအခါ ျမတ္စြာဘုရား၏ၾကည္ညိဳဖြယ္ တင့္တယ္ဖြယ္ ႐ုပ္အဆင္းသည္ ရြာသူရြာသားအေပါင္းတို႔၏
စိတ္ထဲသို႔ ၾကည္ႏႈးဖြယ္ကိန္း၀ပ္သြားေလသည္။ ပုဏၰားႀကီးသည္ ျမတ္စြာဘုရားထံခ်ဥ္းကပ္ၿပီး ``ရွင္ႀကီးေဂါတမ ကၽြႏု္ပ္တို႔၏အျပစ္အတြက္ သီးခံခြင့္လႊတ္ေပးေတာ္မူပါ´´

ထိုကဲ့သုိ႔ ေတာင္းပန္ေလွ်ာက္ထားၿပီးမၾကာခင္မွာပင္ ရြာကိုဖံုးလႊမ္းေနေသာေရမ်ားသည္ ႐ုတ္တရက္က်သြားၿပီး လူေနအိမ္မ်ား လယ္ကြင္းမ်ားသည္လည္းေျမျပင္ေပၚျပန္၍ ေပၚထြက္လာသည္။ ရြာသူရြာသားမ်ားထဲမွ တစ္ေယာက္ေသာရြာသားသည္ ``ရွင္ႀကီးေဂါတမကို မနက္ျဖန္ဆြမ္းလုပ္ေကၽြးပါရေစ´´ဟုေတာင္းပန္ေလွ်ာက္ထားေလသည္။ ထိုရြာသားေတာင္းပန္ေလွ်ာက္ထားသံႏွင့္အတူ တျခားတျခားေသာရြာသားမ်ားသည္လည္း ေတာင္းပန္ေလွ်ာက္ထားၾကေလေသာေၾကာင့္ ျမတ္စြာဘုရားသည္ဆိတ္ဆိတ္ေန၍ လက္ခံေတာ္မူေလသည္။
-------------------------------
မနက္အာ႐ုံတက္ ေ၀လီေ၀လင္းတြင္ တစ္ရြာလံုး ယာယီမ႑ပ္ေဆာက္လုပ္ေနသည့္အသံ ပန္းကန္ခြက္ေယာက္သံ ခ်က္သံျပဳတ္သံမ်ားျဖင့္ ဆူညံလ်က္ရွိသည္။
ပုဏၰားႀကီးသည္ ျမတ္စြာဘုရား၏တန္ခိုးေတာ္ကိုေၾကာက္ရြ႕ံသျဖင့္ ရြာသူရြာသားမ်ား၏ဆႏၵကိုလိုက္ေလ်ာလုိက္ရေသာ္လည္း ခုခ်ိန္ထိ ျမတ္စြာဘုရားႏွင့္ တပည့္သားသံဃာေတာ္အေပါင္းအား ၾကည္ညိဳသည့္စိတ္မျဖစ္ေပၚလာေသးေပ။ သို႔ေသာ္တစ္ရြာလံုးနီးပါး၏ဆႏၵအရေဆာင္ရြက္ေနၾကသည္ကိုလည္း ေရွာင္ဖယ္၍မရသျဖင့္ အလုိက္သင့္ပင္ ဆြမ္းကိစၥအတြက္လုိက္ပါေဆာင္ရြက္ေနေလသည္။ အားလံုးခ်က္ျပဳတ္ျပင္ဆင္ၿပီးသည့္ေနာက္ ရြာသားတစ္ဦးအားျမတ္စြာဘုရားႏွင့္သံဃာအေပါင္းကို ပင့္ေဆာင္ရန္အတြက္ ေစလႊတ္လုိက္ေလသည္။ ျမတ္စြာဘုရားႏွင့္သံဃာအေပါင္းၾကြေရာက္ၿပီးသည့္ေနာက္ ဆြမ္းကပ္လွဴၾကသည္။ ခါတိုင္းအလွဴမ်ားစြာျပဳလုပ္ခဲ့ဖူးေသာ္လည္း ယခုျမတ္စြာဘုရားႏွင့္သံဃာေတာ္အေပါင္းအားဆြမ္းဆပ္ကပ္လွဴဒါန္းသည့္အခ်ိန္တြင္ တိတ္ဆိတ္ၿငိမ္သက္စြာ ဣေျႏၵရရဆြမ္းဘုန္းေပးေနၾကေသာေၾကာင့္ ရြာသူရြာသားအေပါင္းတို႔ လြန္စြာအံ့ၾသၾကည္ႏူးလ်က္ရွိေလ၏။ ျမတ္စြာဘုရားဆြမ္းဘုန္းေပးၿပီးသည့္ေနာက္ တပည့္သံဃာအေပါင္းျခံရံလ်က္ ၿငိမ္သက္တိတ္ဆိတ္စြာ သီတင္းသံုးထိုင္ေနၾကၿပီး ရြာသူရြာသားအေပါင္းသည္လည္း ျမတ္စြာဘုရားအဘယ္စကားကိုမိန္႔ၾကားမည္ကို ေစာင့္စားလ်က္ရွိသည္။ ထိုအခ်ိန္တြင္ လြန္စြာလင္းထိန္လ်က္ရွိေသာ အလင္းေရာင္ႏွင့္အတူ ကိုယ္ေရာင္ကိုယ္၀ါေတာက္ပလြန္းလွေသာ
ပုဂၢဳိလ္တစ္ဦးျမတ္စြာဘုရား၏ မနီးမေ၀းတြင္ေပၚထြက္လာေလသည္။

ျမတ္စြာဘုရားမွ ``အသင္သည္ အဘယ္သူနည္း ´´ဟုေမးျမန္းရာ``ကၽြႏု္ပ္သည္ နတ္သမီးတစ္ပါးျဖစ္ပါသည္။´´``နတ္သမီး ယခုရွိရာသို႔အဘယ္အေၾကာင္းေၾကာင့္လာေရာက္ရသနည္း´´
``ျမတ္စြာဘုရား တပည့္ေတာ္သည္ အတိတ္ဘ၀က ျမတ္စြာဘုရားႏွင့္တပည့္သားသံဃာေတာ္အေပါင္းအား ေသာက္ေတာ္ေရကပ္လွဴဖူးသည့္ ပုဏၰားႀကီး၏ကၽြန္မျဖစ္ပါသည္။ လာေရာက္ရျခင္းမွာ အတိတ္ဘ၀က ျမတ္စြာဘုရားႏွင့္သံဃာအေပါင္းအား ေသာက္ေတာ္ေရကပ္လွဴဖူးသည့္အက်ဳိးေၾကာင့္ ဘုရားတပည့္ေတာ္သည္ ေသလြန္ေသာအခါ ဥယ်ာဥ္ ဗိမာန္ႏွင့္တကြ အလြန္ႀကီးေသာ ေရကန္ထဲတြင္ ေရႊေလွစီး၍ေပ်ာ္ပါးရေသာ စည္းစိမ္ခ်မ္းသာကို ရရွိခံစားရပါၿပီ။ တပည့္ေတာ္စိတ္ထဲတြင္
အနည္းငယ္ေသာ ကုသုိလ္ေကာင္းမႈကိုျပဳေသာ္လည္း မ်ားစြာေသာအက်ဳိးကိုခံစားရျခင္းေၾကာင့္ ျမတ္စြာဘုရားႏွင့္သံဃာေတာ္အေပါင္းအား ရွိခုိးကန္ေတာ့ရန္လာေရာက္ရျခင္းျဖစ္ပါသည္။´´နတ္သမီးသည္လည္း ျမတ္စြာဘုရားႏွင့္သံဃာအေပါင္းအား ရွိခုိးကန္ေတာ့ၿပီးသည့္ေနာက္ ျမင္ကြင္းမွေပ်ာက္ကြယ္သြားေလသည္။

ထိုအခါမွ ပုဏၰားႀကီးႏွင့္ရြာသူရြာသားအေပါင္းတို႔သည္ ျမတ္စြာဘုရားႏွင့္သံဃာေရွ႕တြင္ ဒူးတုတ္ထုိင္လုိက္ၾကၿပီး။

``တပည့္ေတာ္တို႔အား အသက္ထက္ဆံုး ဥပသကာအျဖစ္မွတ္ယူေတာ္မူပါ ျမတ္စြာဘုရား´´ဟု

ေလွ်ာက္တင္လိုက္ၾကေလသည္။

တတိယနာ၀ါ၀ိမာန၀တၳဳ၊ ၀ိမာန၀တၳဳပါဠိေတာ္ႏွင့္ေပတ၀တၳဳပါဠိေတာ္ကို မွီျငမ္းေရးသားျခင္းျဖစ္ပါသည္။

အညၾတဘိကၡဳ

ဒက္ခ်ီး

ခါး၀တ္သင္းပိုင္းကို ဒူးဆစ္နားေရာက္လုအထိ ေသခ်ာလိပ္တင္လုိက္တယ္။ အေပၚ႐ုံဧကသီကို အေပၚဆြဲဆန္႔လိပ္လုိက္ၿပီး အတြင္းပိုင္းအစကိုခ်ဳိင္းၾကားထဲထိုး လက္ကေတာ့ထိုးလုိက္ၿပီး လည္ပင္းေကာ္လံကို ေထာင္၊ နံရံမွာေထာင္ထားတဲ့မွန္မွာ သပ္သပ္ရပ္ရပ္ျဖစ္မျဖစ္ တခ်က္ေလာက္လွမ္းၾကည့္လုိက္ေတာ့မွ တယ္ဟုတ္တဲ့ ငါ ။ ၾကည္ညိဳဖြယ္ေကာင္းတဲ့ ငါပါလား။ ဒါေလာက္ဆိုခႏၶာကိုယ္အႏွံ႔က ေပြးေတြ၀ဲေတြဘယ္သူမွမျမင္ေတာ့ဘူး။ ဘာလဲက်ဳပ္ကိုညစ္ပတ္တယ္လို႔ထင္တာလား အိပ္ယာေတြေစာင္ေတြေလွ်ာ္တာမ်ား ခဏခဏပဲ။ ခုေပြးေတြ၀ဲေတြေပါက္တာ ညစ္ပတ္လို႔မဟုတ္ဘူးဗ်။
ၾကမ္းပိုးေၾကာင့္ ၾကမ္းပိုးေၾကာင့္။ က်ဳပ္မွာ ၾကမ္းပိုးကိုႏုိမ္နင္းျပန္ရင္လဲ ပါဏာတိပါတအမႈနဲ႔လူေတြက ႏုိပ္ကြက္ၾကဦးမယ္။ ေခါင္းမွာေပါက္ေနတဲ့ ဒက္ေတြကေတာ့ စိတ္ပ်က္ဖို႔ေကာင္းတာမ်ား ၾသဇာသီးလားထင္ရ။ ဒါေၾကာင့္မုိ႔လဲ က်ဳပ္ကို ခ်စ္စႏုိးဘြဲ႕ ကိုရင္ဒက္ခ်ီးလို႔ေပးၾကတာေပါ့။ ဟုိကလဲ ဒက္ခ်ီးလာပါဦး ဒီကလည္းဒက္ခ်ီးလာပါဦးနဲ႔။ ဆြမ္းခံေစာေစာထြက္မွ က်ဳပ္ဆြမ္းခံေနာက္က်ရင္ ဒကာဒကာမေတြအလုပ္သြားၾကတာနဲ႔ က်ဳပ္ဆြမ္းရမွာမဟုတ္ဘူး။ သပိတ္စင္ေပၚက သပိတ္ကိုလွမ္းယူ၊ ဆြမ္းဟင္းထည့္ဖို႔ သံုးဆင့္ခ်ဳိင့္အေသးေလးကိုတဖက္ကဆြဲလုိက္ၿပီး ေက်ာင္းေပါက္၀ကေနစၿပီး ဆြမ္းေတာ္လို႔ေအာ္ၿပီးသြားရတယ္။ ဆြမ္းေတာ္လို႔ေအာ္မွ မေအာ္ရင္ က်ဳပ္အသံမၾကားရင္ ဆြမ္းထြက္မေလာင္းၾကဘူး။

လမ္းကေက်ာက္ေတြခင္းထားေတာ့ က်ဳပ္ေျခေထာက္ေတြနာလိုက္တာ အရမ္းပဲ။ အရင္ကေတာ့ ေျမသားလမ္းဆိုေတာ့နင္းလို႔ေကာင္းေသးတယ္။ ခုမ်ားေတာ့ လူေတြသြားရလာရမေကာင္းလို႔ဆိုလား ေက်ာက္ေတြခင္းလုိက္တာ ေျခဖ၀ါးေတြဆိုက်ိမ္းစပ္ေနတာပဲ။ တခါတေလပုလင္းကြဲေတြ ဘရိတ္ဒါးေတြေက်ာက္ၾကားထဲေထာင္လို႔ ေအာက္ကိုၾကည့္ၿပီးသြားရတယ္။ ေယာင္လို႔မ်ားမေျပးလိုက္နဲ႔ ဘာနဲ႔ခုိင္းမိမွန္းေတာင္သိလုိက္ရမွာမဟုတ္ဘူး။

အရီးျမအိမ္ေရွ႕ေရာက္ေတာ့ ဆြမ္းေတာ္လို႔ေအာ္မယ္ရွိေသးတယ္ အရီးျမအိမ္ထဲက ဦးဇင္းႀကီးတစ္ပါးထြက္လာၿပီး ဦးဇင္းႀကီးက ``ဒက္ခ်ီး မင္းေတာ့ပြၿပီ၊ အရီးျမ၀က္သားဆြမ္းေလာင္းတယ္´´။ ဒါနဲ႔ ၀မ္းသာအားရ ဆြမ္းေတာ္လို႔ေအာ္လိုက္ေတာ့ အိမ္ထဲက ``ကိုရင္ဒက္ခ်ီး ရပ္ေတာ္မူပါဦး´´ဆိုတဲ့ေအာ္သံၾကားရတယ္၊ ခဏေလးၾကာေတာ့ အရီးျမ ဆြမ္းလာေလာင္းတယ္။ ဆြမ္းထမင္းတစ္ခြက္ရယ္ အရြက္ေၾကာ္တစ္ခြက္ရယ္၊ က်ဳပ္စိတ္ထဲေတာ့ အရီးျမမ်က္ႏွာလုိက္တယ္။ အင္းေပါ့ေလ က်ဳပ္ကဒက္ေတြနဲ႔ဆိုေတာ့ ကိုရင့္ကိုဘယ္သဒၶါမွာလဲ။ အရီးျမအိမ္မွာ ဆြမ္းခံၿပီး တအိမ္၀င္တစ္အိမ္ထြက္ဆြမ္းခံလုိက္တာ သပိတ္ထဲ ဆြမ္းကတစ္၀က္၊ ခ်ဳိခ်ဥ္ မုန္႔စတဲ့ ခဲဖြယ္က တစ္၀က္၊ ခ်ဳိင့္ထဲမွာေတာ့ ဘာေတြေလာင္းထားလဲမသိဘူး။ အခ်ိန္လဲလင့္ေနၿပီ ေက်ာင္းျပန္ေတာ့မွ အျပန္ေနာက္က်ရင္လဲ အဆူအေငါက္ခံရဦးမယ္။

ျပန္မယ္လုပ္မွ မိုးက ေ၀ါခနဲရြာခ်လာတယ္။ မုိးရြာလို႔မျပန္ပဲ မိုးခိုေနျပန္ရင္ပိုၿပီးေနာက္က်ေတာ့မယ္။ က်ဳပ္လဲ မိုးရြာထဲ သပိတ္ေလးပိုက္ လက္တစ္ဖက္က ဆြမ္းခ်ဳိင့္ကိုဆြဲ ခပ္သုတ္သုတ္ေလွ်ာက္လာတယ္။ မိုးကပိုပိုၿပီးသဲလာသလိုပဲ ေခါင္းေပၚက်တဲ့မိုးေရက မ်က္ႏွာေတြေပၚကိုျဖတ္စီးၿပီး အရည္တခ်ဳိ႕က ပါးစပ္ထဲကို၀င္လို႔ ငံက်ိက်ိအရသာခံစားရတယ္။ ဒက္ခ်ီးေရေခၚမလားပဲ။ ငံက်ိက်ိျဖစ္ေနလို႔ က်ဳပ္ကိုေရမခ်ဳိးဘူးလားလို႔ မထင္လုိက္နဲ႔။ ခ်ဳိးသလားမေမးနဲ႔။ ဒါေပမယ့္ရွိတဲ့ဆပ္ျပာခဲေလးဟုိးတေန႔ကၾကြက္ကိုက္သြားလို႔ စိတ္တိုတိုနဲ႔ႏြင့္ပစ္လုိက္တာ ဆပ္ျပာမတိုက္ျဖစ္တာေတာ့ သံုးရက္ေလာက္ရွိၿပီ။ ဒါေၾကာင့္ ငံက်ိက်ိျဖစ္ေနတာ။ သပိတ္အဖုံးကမပါေတာ့ သပိတ္ထဲမိုးေရမ၀င္ေအာင္လဲ သကၤန္းစနဲ႔တဖက္ကအုပ္ထားရေသးတယ္။ သကၤန္း႐ုံနဲ႔ မိုးေရထဲလမ္းေလွ်ာက္တာ ခရီးက ေတာ္ေတာ္နဲ႔မေရာက္နုိင္ဘူး။ မိုးေရရႊဲမွ ဟုိနားကယားသလိုလို ဒီနားကယားသလိုလိုနဲ႔။ သပိတ္ထဲေရ၀င္သြားလားဆိုၿပီး သကၤန္းစေလးမၾကည့္မိေတာ့
ဆြမ္းေတြနီရဲလို႔ပါလား။ က်ဳပ္ကိုလူေတြဆြမ္းေလာင္းလိုက္တာ ဆြမ္းအျဖဴပါ။ ဘယ့္အတြက္ေၾကာင့္ ဆြမ္းအနီေတြျဖစ္ေနပါလိမ့္။ လက္ကေလးကိုေျမွာက္ၾကည့္ေတာ့ လက္ကက်လာတဲ့မိုးေရေတြကလည္း နီေနတယ္။ ေျခေထာက္ဘက္ကိုၾကည့္လုိက္ျပန္ေတာ့လည္း ေျခေထာက္ကက်လာတဲ့ မိုးေရေတြကလည္းနီေနတယ္။ သြားပါၿပီ သကၤန္းက ေဆးေတြကၽြတ္ေနတာ။ မိုးေရေၾကာင့္သကၤန္းကေဆးေတြကၽြတ္မိုးေရနဲ႔အတူ ေဆးရည္ေတြက သပိတ္ထဲကို၀င္ ဆြမ္းေတြပါနီရဲကုန္ၿပီ။ လမ္းမွာ မိုးေရထဲ လက္ေျမွာက္ေျခေျမွာက္ ျဖစ္ေနတဲ့က်ဳပ္ကို ဘယ္အခ်ိန္ကတည္းကမ်က္စိေနာက္ေနမွန္းမသိတဲ့ ေခြးသံုးေကာင္က ဆြဲမလို႔ေျပးလာတယ္။ က်ဳပ္လဲ ႐ုတ္တရက္လန္႔သြားၿပီး ရြံ႕ဗြက္ထဲဖင္ထိုင္က်သြားတာ ခြမ္းခနဲ သပိတ္ကကြဲပါေလေရာ။ သံုးဆင့္ခ်ဳိင့္ကလည္းလြင့္ထြက္သြားတယ္။ ေခြးသံုးေကာင္က က်ဳပ္ဖင္ထုိင္လဲသြားေတာ့ လန္႔ျပီးျပန္လွည့္ေျပးသြားလိုက္တာ ခပ္လွမ္းလွမ္းကေန က်ဳပ္ရဲ႕အေျခအေနကို ေစာင့္ၾကည့္ေနၾကတယ္။ က်ဳပ္လဲေခြးကိုက္ေတာ့မခံႏုိင္ပါဘူးဆိုၿပီး ကာကြယ္ဖို႔ ေဘးနားရွာၾကည့္တာ တံျမက္စည္း႐ုိးတစ္ေခ်ာင္းကိုေတြ႕
လို႔လွမ္းယူလုိက္တယ္။ တစစီလြင့္သြားတဲ့ ဆြမ္းခ်ဳိင့္ကို ျပန္ေကာက္ၿပီး ေသခ်ာဆင့္လုိက္တယ္။ သပိတ္အကြဲထဲဘာယူလို႔ရမလဲၾကည့္ေတာ့ အိပ္နဲ႔ထုပ္ထားတဲ့ ပါမုန္႔တစ္လံုးေတြ႕လို႔ ပါမုန္႔ကို ခါးၾကားထဲလိပ္ထည့္လိုက္တယ္။ ဒီပံုစံအတုိင္းျပန္ရင္ ေက်ာင္းေရာက္ရင္လဲက်ဳပ္အ႐ုိက္ခံရမွာေလ။ ဘယ္လိုရွင္းျပရွင္းျပ က်ဳပ္ေျပာတာကို ယံုမွာမဟုတ္ဘူး။ က်ဳပ္က ဒက္ခ်ီးေလ။ ဒက္ခ်ီးစကားဆိုမယံုၾကဘူး။ က်ဳပ္ကိုကမ်င္းေက်ာထေနတယ္ပဲထင္ၾကတာ။ ဒါေၾကာင့္က်ဳပ္ သကၤန္း႐ုံထားတာကို ျပန္ေျဖလုိက္တယ္။ ခါး၀တ္သင္းပိုင္ကို ခါးေတာင္းေျမွာင္ေအာင္က်ဳိက္လုိက္တယ္။ အေပၚ႐ုံဧကသီကို ခါးနဲ႔ပခံုးႏွစ္ပတ္ေလာက္ပတ္ခ်ည္လုိက္တယ္။ လက္တစ္ဖက္က ဆြမ္းခ်ဳိင့္ကိုကိုင္လုိက္တယ္။ က်န္တဲ့လက္တစ္ဖက္က တံျမက္စည္း႐ုိးကိုေကာက္ကိုင္လုိက္တယ္။ အ႐ုိက္ခံရမယ့္အတူတူရြာထဲက ကေလးေတြလိုမိုးရြာထဲအုန္းလက္ျမင္းစီးၿပီး ေက်ာင္းေတာ္ကို၀င္လုိက္ေတာ့တယ္။

`ဒက္ဂေလာက္ ဒက္ဂေလာက္´´

အညၾတဘိကၡဳ

စြန္းထင္းသြားတဲ့ပ၀ါျဖဴ

"မဂၤ ံပါပံလုနာတိ ဆိႏၵတီတိ မဂၤလာတဲ႔ မေကာင္းမႈကို ရိတ္ျဖတ္ဖ်က္ဆီးျပီး ေကာင္းမႈေတြ တိုးပြားေစလို့ မဂၤလာမည္၏တဲ႔ ခုဒါယကာျကီးဦးျမ ဦးဇင္းနား ကပၸိယအျဖစ္နဲ႔ေနတာ မေကာင္းမႈကို တားဆီးျပီးသားမဟုတ္ဘူးလား"

"မွန္ပါ"

"ေကာင္းမႈေတြကိုလည္း တိုးပြားမလာပါဘူးလား"

"တိုးပြားလာပါတယ္ဘုရား ေန့စဥ္လည္း ေဝယ်ာဝစၥအစရွိသျဖင့္ ကုသုိလ္ေပါင္းစံုပြားမ်ားျဖစ္ပါတယ္ဘုရား"

"မဂၤလာရွိရွိေနထုိင္ႏိုင္ရဲ႕သားနဲ႔ ဘာေၾကာင့္ရြာမွာျပန္ေနခ်င္ရတာလည္း ကိုယ့္မွာသားေထာက္သမီးခံလဲမရွိ အသက္အရြယ္ျကီးမွဒုကၡျဖစ္ရဦးမယ္ ဘုန္းျကီးနားေနေတာ့ ဒါယကာအေနနဲ့က ဝိနည္းစာေပက်ြမ္းက်င္တတ္ေျမာက္ျပီးသားဆိုေတာ့ ဘုန္းျကီးအျပစ္ကင္းေအာင္လဲဒကာျကီးက စြမ္းေဆာင္ေပးနုိင္တယ္ ကူညီေဆာင္မဖို့ဘုန္းျကီးကလည္းရွိေနေတာ့ ဒကာျကီးတစ္ေယာက္အတြက္လဲ အပန္းမျကီးပါဘူး"

"တင္ပါ တပည့္ေတာ္က ဘုန္းဘုန္းကို အားနာလို့ပါဘုရား"

"ေတာ္ေတာ့ ျပန္ဖို့စိတ္မကူးနဲ႔ ဘုန္းဘုန္းနားမွာပဲေန။ ညနက္ျပီ အိပ္မယ္ဆိုလဲသြားအိပ္ေခ်ေတာ့"

"တင္ပါဘုရား"

ဆရာေတာ္ကယခင္က ရြာေက်ာင္းကေန ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ေပၚစာသင္စာခ်အျဖစ္နဲ႔ေနထုိင္ၿပီး ရွမ္းျပည္ကယခုသီတင္းသံုးေနထုိင္ရာၿမိဳ႕ေလးကို ဒကာေတြရဲ႕ေတာင္းပန္ေလွ်ာက္ထားမႈေၾကာင့္ ေရာက္ရွိလာခဲ့ျခင္းျဖစ္သည္္။ ေရာက္စကေတာ့ တစ္ပါးေနေက်ာင္းေဆာင္ေလးသာရွိေပမယ့္ ေနာက္ပိုင္းေတာ့ဆရာေတာ္ရဲ႕ သီလဂုဏ္သမာဓိဂုဏ္ ပညာဂုဏ္ ဒကာဒကာမေတြအေပၚေဟာေျပာညႊန္ျပဆံုးမသြန္သင္မႈ အားေကာင္းတဲ့အတြက္ေၾကာင့္ ဓမၼာ႐ုံ၊ သိမ္၊ ဆြမ္းစားေဆာင္၊ ေယာဂီေဆာင္တို႔ျဖင့္
တိုးတက္စည္ပင္လာခဲ့ပါတယ္။ ထို႔အျပင္ လူငယ္ပရဟိတအဖြဲ႔၊ ဓမၼစၾကာအဖြဲ႕မ်ားဖြဲ႕စည္းေပးမႈေၾကာင့္လည္း ေဒသခံလူငယ္ေတြ ကုသုိလ္ေကာင္းမႈတိုးပြားလာျပီး ဘာသာေရးအထိမ္းအမွတ္ပြဲေတြနဲ႔ ေပ်ာ္ရႊင္ေနၾကပါတယ္။ ဦးျမင့္အလည္အပတ္အေနျဖင့္ ရွမ္းျပည္ဘုရားဖူးေခတၱခဏလာတုန္း ဆရာေတာ္ထံ၀င္ေတြ႕ဖူးေမွ်ာ္ရာမွ မျပန္ျဖစ္တာ ယခုဆိုႏွစ္ႏွစ္တင္းတင္းရွိေနပါၿပီ။ ဆရာေတာ္မိန္႔ၾကားသလိုပဲ ဆရာေတာ္နားေနထိုင္၍ ကုသိုလ္ေကာင္းမႈျပဳ ဘ၀ကိုတန္ဖိုးရွိရွိေက်ာ္ျဖတ္သြားမယ္လို႔ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ခ်လုိက္ပါတယ္။
------------------------------------------------
``သံုးလူ႔ရွင္ပင္ ကၽြန္းထိပ္တင္ ေသာင္းခြင္စၾကာ၀ဠာ နတ္ျဗဟၼာတို႔ - - - - - - -´´
ကိုရင္ေတြဦးဇင္းေတြ ဘုရား၀တ္ျပဳေနတုန္း ေက်ာင္းေရွ႕မွာပြေနတဲ့ သစ္ရြက္ေျခာက္အမႈိက္ေတြကို တံျမက္စည္းလွည္းေနရင္း စိတ္ကသံုးဆယ့္တစ္ဘံု အလံုးစံုကုန္ေသာ သတၱ၀ါေတြက်န္းမာၾကပါေစခ်မ္းသာၾကပါေစလို႔ ေမတၱာပို႔ေနမိတယ္။ ဒီေန႔ကအဖိတ္ေန႔ညဆိုေတာ့ မနက္ျဖန္လျပည့္ ေက်ာင္းမွာဥပုသ္သီလေဆာက္တည္ျကမယ့္ ေယာဂီေတြလာၾကမွာမို႔ မနက္ေစာေစာထေရေႏြးတည္ရမယ္ လဘက္ပြဲေတြလည္းျပင္ထားရမယ္ဆိုတဲ့ အေတြးေတြကလည္း တခ်က္တခ်က္၀င္၀င္လာတယ္။ နတ္ေတာ္လဆန္း(၁၄)ရက္ဆိုေတာ့ လကလည္းသာ ေလကလည္းတျဖဴးျဖဴးနဲ႔ သစ္ရြက္အမႈိက္ကလွည္းလို႔ကိုမကုန္ႏုိင္ဘူး။

အမႈိက္လွည္းေနတုန္း ေက်ာင္း၀င္းထဲ ကားႏွစ္စီး၀င္လာတယ္။ ခါတိုင္းလို ဒကာဒကာမေတြဆရာေတာ္နားလာၾကတာျဖစ္မွာပဲ ဧည့္သည္ေတြအတြက္ေရေႏြးပြဲေလး ျပင္ေပးဦးဆိုတဲ့အေတြးနဲ႔ လွည္းလက္စတံျမက္စည္းကို သစ္ပင္ေျခရင္းမွာေထာင္ ဧည့္သည္ေတြဖိတ္ေခၚဖို႔၀င္လာတဲ့ကားရပ္ထားရာသုိ႔ ေျခဦးလွည့္လုိက္တယ္။
ကားနားေရာက္ေတာ့ ေရွ႕မွာရပ္ထားတဲ့ကားေပၚကဆင္းလာတာ ရဲတပ္ဖြဲ႕၀င္ေတြနဲ႔ အေနာက္ကကားေပၚမွာေတာ့ ရပ္ကြက္ထဲကလူႀကီးတခ်ဳိ႕ကားေပၚက ဆင္းလာၾကတယ္။

ရပ္ကြက္ဥကၠ႒ဦးခင္ေမာင္ျမင့္က

``ဦးျမင့္ ဆရာေတာ္ဘယ္နားမွာလဲ´´

``ေက်ာင္းေပၚမွာဘုရား၀တ္ျပဳေနတယ္´´

ရပ္ကြက္ဥကၠ႒က ရဲတပ္ဖြဲ႕၀င္ေတြဘက္ကိုလွည့္ၿပီး

``စခန္းမႈးႀကီး ဘုရား၀တ္ျပဳၿပီးေအာင္ခဏေစာင့္ေပးပါဦး၊ ၿပီးေတာ့မွ စီစဥ္စရာရွိတာစီစဥ္ေပးပါဗ်ာ´´ဆိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ ရင္ထဲ ထိတ္ခနဲျဖစ္သြားၿပီး

``ဥကၠ႒ႀကီး ဘာမ်ားျဖစ္လုိ႔လဲ ဘာအေၾကာင္းေၾကာင့္လဲ´´

``ဆရာေတာ္ကို ၃၇၆နဲ႔ အမႈဖြင့္ထားတယ္´´

``ဗ်ာ ၃၇၆ဆိုေတာ့ ဘယ္သူကမ်ား ဘာအတြက္တရားစြဲတာလဲဥကၠ႒ႀကီး ကၽြန္ေတာ္လဲ ဆရာေတာ္နားအခ်ိန္ျပည့္ရွိေနတာပါ ရွင္းျပပါဦးဥကၠ႒ႀကီး´´

``ယုႏြယ္က အမႈဖြင့္ ထားတာ´´

``ဗ်ာ´´ယုႏြယ္ဆိုတာ ေက်ာင္းမွာလာလာၿပီး သကၤန္းေလွ်ာ္ေပး သန္႔ရွင္းေရးလာလုပ္ေပးေနတဲ့ကေလးမ။ အရြယ္က အသက္၂၀ ၀န္းက်င္ေလာက္ရွိဦးမယ္။ ကၽြန္ေတာ္လည္း ၀မ္းနည္းေၾကကြဲလြန္းလို႔မ်က္ရည္ေတြက်လာၿပီး ``ဒါမျဖစ္ႏုိင္ပါဘူးဥကၠ႒ႀကီး ကၽြန္ေတာ့္ဆရာေတာ္အေၾကာင္းကၽြန္ေတာ္အသိဆံုးပါ၊ ဆရာေတာ္က
ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ အနီးကပ္ဆံုးေနေနတာပါ လံုး၀မျဖစ္ႏုိင္ပါဘူးဗ်ာ´´။ စခန္းမႈးက

``အမႈဖြင့္ထားေတာ့ တရား႐ုံးေရာက္မွ ရွင္းရမွာပဲဦးေလးႀကီး အမွန္တရားအတုိင္းျဖစ္လာမွာပါ ေလာေလာဆယ္ေတာ့ တာ၀န္အရေဆာင္ရြက္ရမွာပဲ´´

ဘုရား၀တ္ျပဳတာၿပီးသြားေတာ့ ေက်ာင္းေပၚမွ ဦးဇင္းငယ္ေတြကိုရင္ေတြဆင္းလာၾကတယ္။

ဥကၠ႒ႀကီးက ``ကဲ ဘုရား၀တ္ျပဳတာၿပီးသြားၿပီဆိုေတာ့ ေက်ာင္းေပၚသြားရေအာင္ စခန္းမႈး´´

ေက်ာင္းေပၚေရာက္ေတာ့ ဆရာေတာ္ကိုအမႈဖြင့္ထားတယ္လည္းဆိုလုိက္ေရာ ဆရာေတာ္ခမ်ာ အံ့ၾသႀကီးစြာျဖင့္

``ဘုရားဘုရား ငါယခုဘ၀မျပဳရတဲ့အမႈျဖစ္ေပမယ့္ အတိတ္ဘ၀၀ဋ္ေၾကြးဆပ္ရေတာ့မွာပါလား အင္းေပါ့ေလ ဒကာေတာ္တို႔လဲ တာ၀န္အရပဲေဆာင္ရြက္ၾကပါ တရား႐ုံးေရာက္မွေျဖရွင္းၾကတာေပါ့´´

စခန္းမႈးႀကီးက ``ဆရာေတာ္ကိုဒီတိုင္းသကၤန္း၀တ္နဲ႔ေခၚသြားဖို႔မသင့္ပါဘူးဘုရား တာ၀န္အရလက္ထိပ္ခတ္ အခ်ဳပ္ထဲထားရမွာမို႔ လူ၀တ္လဲမွသာသင့္ေလ်ာ္ပါ့မယ္ဘုရား´´

``မင္းတို႔လူ၀တ္လဲေပးတိုင္း ငါကလူျဖစ္သြားတာမဟုတ္ဘူးကြ ။´´

``ရဟန္း၀တ္နဲ႔အမႈရင္ဆိုင္ရတာ မသင့္ေလ်ာ္တဲ့အတြက္ တာ၀န္အရေဆာင္ရြက္ရတာပါကို နားလည္ေပးပါဘုရား´´ဆုိေတာ့ ဆရာေတာ္က

``ဦးျမင့္ စီစဥ္လုိက္ပါ´´ ကၽြန္ေတာ္လည္း ၀မ္းနည္းစြာနဲ႔ ဆရာေတာ္ကိုယ္တိုင္စြန္႔ႀကဲထားေသာ အက်ီျဖဴတစ္ထည္ ပုဆိုးအသစ္တစ္ထည္ကို ဆရာေတာ္ကိုကပ္လုိက္ပါတယ္။

ဆရာေတာ္က ``ငါ အေျခအေနအရ လူအ၀တ္အစား၀တ္ထားေပမယ့္ ရဟန္းဘ၀ပဲရွိေသးတယ္ေနာ ငါ့ကုိ႐ုိက္လားပုတ္လားစစ္လားေဆးလားမလုပ္ၾကနဲ႔ အမွန္ကိုအမွန္အတုိင္းေျဖရွင္းမယ္´´

``တင္ပါတပည့္ေတာ္တို႔နားလည္ပါတယ္ဘုရား´´

ထို႔ေနာက္ဆရာေတာ္ကို လက္ထိပ္ခတ္ၿပီး ကားေပၚတင္ေခၚသြားၾကေလတယ္။ ထုိညအဖို႔ထိုေက်ာင္းတိုက္ႀကီးတစ္တိုက္လံုးသည္ အေမွာင္ထဲေရာက္ရွိသြားသလို ခံစားလုိက္ရတယ္။
-------------------------------------------------
ေနာက္ေန႔လျပည့္ေန႔မွာ ခါတိုင္းထက္ဥပုသ္သည္ပိုမ်ားတယ္။ ဥပုသ္ေစာင့္ဖို႔လာၾကတဲ့လူေတြထက္ သတင္းေမးၾက စပ္စုၾကဖို႔လာတဲ့လူကပိုၿပီးမ်ားတယ္။ သတင္းအမွန္ကိုသိဖို႔ကၽြန္ေတာ္လည္း ယုႏြယ္နဲ႔နီးနီးစပ္စပ္ေနတဲ့ ေဒၚဖြားရီကိုတီးတိုးေမးၾကည့္ေတာ့ ယုႏြယ္မွာ ကိုယ္၀န္ေလးလရွိေနတယ္ဆိုတဲ့အေၾကာင္း မိဘေတြက ေခ်ာ့ေမာ့ၿပီးေမးေတာ့ ဆရာေတာ္နဲ႔ျဖစ္တာလို႔ေျပာတဲ့အတြက္ ရဲစခန္းမွာအမႈဖြင့္လုိက္တဲ့အေၾကာင္းကို ေျပာျပတယ္။ လူအမ်ားစုရဲ႕ပါးစပ္ဖ်ားမွာေတာ့ ယုႏြယ္ဟာသနားစရာေကာင္းေနၿပီး မုဒိန္းေကာင္ဆရာေတာ္ကိုသာ သတ္ခ်င္ေနၾကတဲ့အသံေတြဟာ ပတ္၀န္းက်င္မွာဆူညံေနေတာ့တယ္။ ဆရာေတာ္နဲ႔အနီးစပ္ဆံုးျဖစ္တဲ့ ကၽြန္ေတာ္သာထိုကိစၥကိုေျဖရွင္းဖို႔အတြက္လိုအပ္ေနတာမို႔ ဆရာေတာ္ထံသုိ႔ ထမင္းပို႔ ေရွ႕ေနငွါးေပး တရား႐ုံးလုိက္နဲ႔ အခ်ိန္ေတြတျဖည္းျဖည္းကုန္လြန္လာသလို ဆရာေတာ္စုေဆာင္းထားတဲ့ေငြေၾကးဟာလည္း သိပ္မက်န္ေတာ့ဘူး။ ေက်ာင္းမွာရွိတဲ့ ဆရာေတာ္စုေဆာင္းထားတဲ့ ပရိေဘာဂအသံုးအေဆာင္ေတြကုိေရာင္းခ်ၿပီးေျဖရွင္းဖို႔ဆိုတာကလည္း ရပ္ကြက္ထဲက ရပ္ကြက္လူႀကီးကဆရာေတာ္နားအေၾကြးရစရာရွိတယ္ဆိုၿပီး မီးစက္နဲ႔ဒီဇယ္အင္ဂ်င္လာယူသြားတယ္။ tv စေလာင္းစတာေတြလဲ သူ႔ဟာလိုလို ကိုယ့္ဟာလုိလိုနဲ႔လာယူသြားၾကတာ စက္ပစၥည္းနဲ႔ ပက္သက္တာဘာတစ္ခုမွ်မက်န္ဘူး။ ဆရာေတာ္ရဲ႕တူေတာ္စပ္သူလင္မယားဟာလည္း အမႈျဖစ္ေတာ့ ဆရာေတာ္နားသြားေရာက္ျခင္းမရွိေပမယ့္ ပရိေဘာဂေတြသူ႔အိမ္မၿပီးေသးလို႔ခဏထားထားတာပါ
ဆိုၿပီး လာယူသြားတာကုန္ၿပီ။ ေက်ာင္းတိုက္ႀကီးတစ္ခုလံုးဟာ တခ်ိန္ကကုသုိလ္ေကာင္းမႈေတြနဲ႔ဆူညံေနေသာ္လည္း ယခုေတာ့ သခ်ဳိင္းေျမႀကီးတစ္ခုပမာတိတ္ဆိတ္ေျခာက္ကပ္လုိ႔ပါလား။
-------------------------------------------------
ဆရာေတာ္နားဆြမ္းပို႔ရင္း စကားေျပာျဖစ္တယ္။ ဒီေန႔ေတာ့ ဆရာေတာ္မ်က္ႏွာကျပံဳးရႊင္လို႔ ထူးဆန္းေနသလိုပဲ။ ဆရာေတာ္က

``ဦးျမင့္ အမွန္တရားဆိုတာ ဖုံုးကြယ္ထားလို႔မရပါဘူး အခ်ိန္တန္ေတာ့ေပၚလာတာပဲ´´

ကၽြန္ေတာ္လဲဆရာေတာ္စကားေၾကာင့္၀မ္းသာသြားတယ္။ ``တင္ပါ ဘယ္လိုေၾကာင့္ပါလဲ ရွင္းျပပါဦးဘုရား´´

``မေန႔က ယုႏြယ္သူငယ္ခ်င္း မိစုလာသြားတယ္။ သူတရား႐ုံးေတာ္မွာ အမွန္တရားအတြက္ထြက္ဆိုေပးမယ္လို႔ေျပာတယ္´´

``သူက ဘယ္လိုအမွန္တရားအတြက္ထြက္ဆိုမွာတဲ့လဲ ဘုရား´´

``သူ ဆရာေတာ္ကိုေျပာျပတယ္။ အမွန္တကယ္က ယုႏြယ္ဟာ ေပြေပြ႐ႈပ္႐ႈပ္မိန္းမတစ္ေယာက္တဲ့။ ေက်ာင္းနားကေတာထဲမွာ ေကာင္းေလးေတြ တစ္ေယာက္ၿပီးတစ္ေယာက္ခ်ိန္းေတြ႕တယ္လို႔ဆိုတယ္´´

``ေၾသာ္ ဒါေၾကာင့္တပည့္ေတာ္က တခါတေလသူေတာဖက္ကထြက္ထြက္လာတာေတြ႕လို႔ မႈိရွာမွ်စ္ခ်ဳိးထင္ေနမိတာဘုရား´´

``သူကိုယ္၀န္ရတာ ဘယ္သူ႔လက္ခ်က္မွန္းမေဖာ္တတ္တာနဲ႔ ဆရာေတာ္နားလဲလာေနက်မို႔ အလြယ္တကူဆရာေတာ္ကို လက္ညဴိးထိုးလုိက္တာတဲ့ဘုရား´´

``ဘုရား ဘုရား ေၾကာက္ဖို႔ေကာင္းလိုက္တာ --------´´

``ဆရာေတာ္လဲ ေရွ႕ေနနဲ႔တိုင္ပင္ၿပီးပါၿပီ ဒီကိစၥယုႏြယ္ကိုယ္တုိင္လဲ ႏႈတ္ကထြက္ဆိုခ်က္ျဖစ္ေအာင္ ႀကိဳးစားရမွာပဲ´´

``တင္ပါ တပည့္ေတာ္ ေဖာ္မျပႏုိင္ေအာင္၀မ္းသာမိပါတယ္ဘုရား´´
----------------------------------------------
အမႈကိစၥေတြၿပီးျပတ္သြားေတာ့ ဆရာေတာ္ကိုယ္တိုင္ အမႈကကြင္းလံုးကၽြတ္လြတ္ေျမာက္ခဲ့ပါတယ္။ ဆရာေတာ္ကိုသြားပင့္ဖို႔အတြက္ ဆရာေတာ္ဗီ႐ုိထဲက သကၤန္းတစ္စံုကိုယူၿပီး ရဲစခန္းကိုထြက္လာခဲ့တယ္။ ရဲစခန္းေရာက္ေတာ့ စခန္းမႈးနဲ႔စကားေျပာေနတဲ့ဆရာေတာ္ကိုအသင့္ေတြ႕ရတယ္။ ကၽြန္ေတာ္လဲ ဆရာေတာ္ကို ယူလာတဲ့သကၤန္းတစ္စံုကပ္လုိက္ေတာ့ ဆရာေတာ္သကၤန္းကိုလဲလွယ္လုိက္ၿပီး

``ဦးျမ ဆရာေတာ္ ရန္ကုန္သြားေတာ့မယ္´´

``ဘုရား ဆရာေတာ္ေက်ာင္းမွာမေနေတာ့ဘူးလားဘုရား´´

``မေနေတာ့ပါဘူး ဆရာေတာ္ဒီအရပ္ဒီေဒသကိုလဲ စိတ္နာမိတယ္။ ခုခ်ိန္ထိ ဆရာေတာ္အမွန္အတိုင္းလြတ္ေျမာက္ခဲ့ေပမယ့္ လူေတြရဲ႕စိတ္ထဲမွာ စြန္းထင္းသြားတဲ့ပု၀ါျဖဴကို ဘယ္သူမွလိုခ်င္ၾကတဲ့ စိတ္ကူးမရွိၾကပါဘူး၊ စြန္းထင္းခဲ့မိတာကိုပဲ သတိတရအၿမဲေျပာေနၾကတုန္းမို႔ပါ။ အဲ့ဒီေက်ာင္းတိုက္ကိုလည္း ေျခဦးမလွည့္ခ်င္ေတာ့ဘူး။ ဒါေၾကာင့္ ဆရာေတာ္ရဲ႕ ဆရာေတြရွိတဲ့မူရင္းေက်ာင္းတိုက္မွာပဲျပန္ၿပီး သီတင္းသံုးေနထုိင္ေတာ့မယ္။´´

``ဆရာေတာ္မရွိမွေတာ့ တပည့္ေတာ္လည္း မေနပါဘူးဘုရား တပည့္ေတာ္လည္း ရြာျပန္ေတာ့မွာပါဘုရား´´

ဆရာေတာ္ကိုဦးခ်ကန္ေတာ့လုိက္ေတာ့ဆရာေတာ္က ``သာဓုသာဓုသာဓု ဘ၀တစ္ေကြ႕ခဏေတြ႕ၾကရေပမယ့္ ဒကာေတာ္ဦးျမရဲ႕အမွန္တရားဘက္ကေနေစာင့္ေရွာက္ၿပီး ရဟန္းတစ္ပါးကိုကာကြယ္ေပးတဲ့အတြက္
ဆရာေတာ္အၿမဲအမွတ္ရ သာဓုေခၚေနပါ့မယ္´´

ဆရာေတာ္ထြက္သြားရာ ေက်ာျပင္ကိုေငးၾကည့္ရင္း ရြာျပန္ဖို႔စီစဥ္ရပါေတာ့မယ္။
------------------------------------------------------------
အခ်ိန္ေတြ ႏွစ္ေတြ လေတြ ရက္ေတြ ေျပာင္းလာခဲ့ေတာ့ တခ်ိန္က ရွမ္းေတာင္တန္းၾကားထဲမွာ ေနခဲ့ဖူးတဲ့ပံုရိပ္ေလးကိုသတိတရလြမ္းဆြတ္ေနမိတယ္။ ဆရာေတာ္ဟာလည္း ရန္ကုန္ေက်ာင္းတိုက္တြင္ပ်ံလြန္ေတာ္မူသြားၿပီလုိ႔ သတင္းၾကားမိပါတယ္။ ဆရာေတာ္ကိုလက္ညႈိးထိုးစြတ္စြဲခဲ့တဲ့ ယုႏြယ္ဟာလည္းကေလးမီးဖြားခ်ိန္ ေသဆံုးသြားခဲ့ပါတယ္။ ထိုအရပ္ထိုေဒသရွိလူမ်ားသည္လည္း ယုႏြယ္ရဲ႕အမွားဘက္ကလုိက္ၿပီး ဆရာေတာ္အေပၚ၀ိုင္း၀န္းေစာ္ကားခဲ့မႈေတြဟာ သံသရာမွာ မေကာင္းတဲ့ေဘးဆိုးေတြကေန လြတ္ေျမာက္ႏုိင္ပါ့မလား။ ထုိလူမ်ားသည္လည္း ေနာင္တရေနၾကပါသလားဆိုတာကို ေတြးေတာစဥ္းစားရင္း -- -- --

(ျဖစ္ရပ္မွန္ဇာတ္လမ္းျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ၿမိဳ႕အမည္၊ ေက်ာင္းအမည္၊ ဘြဲ႕အမည္၊ လူနာမည္ေတြကို ထိန္ခ်န္ထားရျခင္းျဖစ္ပါတယ္။)

အညၾတဘိကၡဳ

ခုိးမႈ

"ဟဲ့ေကာင္ေတြ ထစမ္း ထစမ္း"

"ေစာေစာစီးစီး ဒီဘုန္းျကီးက အိပ္ေကာင္းေနပါတယ္ဆို"

"ဒီေက်ာင္းသား ျပန္ေျပာေန ငါရုိက္လိုက္ရ အကုန္ထစမ္း"

ပါးစပ္ကလဲေျပာ လက္ကလဲျကမ္းေပၚ ျကိမ္လံုးနဲ့ တျဖန္းျဖန္းရိုက္ေနေတာ့ အိပ္ေနတဲ႔ဘုန္းျကီးေက်ာင္းသားေတြ မထခ်င္ထခ်င္နဲ႔ ထလာတယ္။ တခ်ုိ့ေက်ာင္းသားေတြက အိပ္ယာထေခါက္ တခ်ုိ့က သန္းေနတုန္း တခ်ုိ့က ေစာင္ျကီးပတ္လို့

"ဟဲ႔ေကာင္ေတြ မင္းတို့လုပ္စရာရွိတာေနာက္မွလုပ္ ငါေမးတာ အရင္ေျဖျကစမ္း"

"တင္ပါ ေမးပါဘုရား"

"အာရုံဆြမ္းပြဲျပင္ဖို့ မေန့ေန့လည္က ေျကာင္အိမ္ထဲ ထည့္သိမ္းထားတဲ႔ ဝက္သားဟင္းခြက္ ဘယ္ေကာင္ယူစားလဲ"

"တပည့္ေတာ္မစားပါဘုရား"

"တပည့္ေတာ္လဲ စားပါဘူးဘုရား"

"No"

"စိတ္ေတာင္မဝင္စားဘူး"

"ဟဲ႔ေကာင္ေတြ ေမးတုန္းမွန္မွန္ေျဖေနာ္ မိလို့ေတာ့ ေသေအာင္ရိုက္ျပီသာမွတ္"

"မိရင္ရိုက္ပါဘုရား တကယ္မစားပါဘုရား"

"အကုန္ထေတာ့ ထျပီးဆြမ္းပြဲျပင္ သန့္ရွင္းေရးလုပ္"

"တင္ပါ့ဘုရား"

ဆြမ္းစားေက်ာင္းကိုတာဝန္ယူတဲ႔ ဦးဥာဏ ေက်ာင္းသားေတြနဲ႔ မနက္ေစာေစာျကားေနက်အသံေတြပါ။
ခါတုိင္း ေက်ာင္းသားေတြကိုရင္ေတြကို အိပ္ယာနုိးတဲ႔အသံေလာက္သာၾကားေနရေပမယ့္ ခုမနက္က်မွ ဟင္းခြက္ေပ်ာက္တဲ႔အသံတိုးျပီၾကားလာရတယ္။ ေက်ာင္းတုိက္က ဆြမ္းစားေဆာင္၊ ဓမၼာရုံ၊ ကိုရင္ေက်ာင္းသားေတြထားတဲ႔အေဆာင္၊ ဦးဇင္းေတြသီတင္းသံုးတဲ႔အေဆာင္က ႏွစ္လံုး တစ္ေနရာနဲ႔တစ္ေနရာ အလွမ္းကေဝးၿပီး့ ေက်ာင္းဝင္းကက်ယ္တယ္။

ေန့တစ္ေန့တာ မနက္ဘုရားဝတ္ျပဳ အာရုံဆြမ္းစား သန့္ရွင္းေရးလုပ္ ေန့ဆြမ္းအတြက္ဆြမ္းခံ ဆြမ္းခံျပန္လာရင္ ေရခ်ုိးသကၤန္းေလ်ွာ္ ေန့ဆြမ္းစား ဆြမ္းခြက္ေတြသန့္ရွင္းေရးလုပ္ ေန့လည္က် စာသင္တဲ႔ကိုရင္ငယ္ေတြကစာသင္ တရားဘာဝနာပြားမ်ားအားထုတ္တဲ႔ ဦးဇင္းေတြကတရားထုိင္ စာဖတ္တဲ႔ဦးဇင္းကစာဖတ္ တရားေဆြးေႏြးတဲ႔ဦးဇင္းေတြကေဆြးေႏြးနဲ႔ ညေနက် သန့္ရွင္းေရးလုပ္ ဘုရားဝတ္ျပဳ တစ္ေန့တာေက်ာ္ျဖတ္ေနတာပါပဲ။
ဒီဦးဇင္းေတြ ဒီကိုရင္ေတြ ဒီေက်ာင္းသားေတြနဲ႔ေန့စဥ္ေက်ာ္ျဖတ္ေနရတာ တခါမွခုလို ေပ်ာက္ရွတယ္မျကားဖူးပါဘူး။ ဒီေန့မွျဖစ္ရတယ္လို့။

ဆြမ္းပြဲမွာ အသားဟင္းမပါေတာ့လဲ ေပါင္းထားတဲ႔ ဟင္းေပါင္းေလးရယ္ ငရုတ္သီးခြက္ေလးရယ္ ကိုယ္ေတာ္ေတြမ်ွတျပီး ဘုန္းေပးျကေပါ့။ ဟင္းေပါင္းဆိုတာက ေန့ဆြမ္းဘုန္းေပးျပီး အထားခံမယ့္ဟင္းကို အာရုံဆြမ္းအတြက္ခ်န္ က်န္တဲ႔ဟင္းေတြကိုအိုးတစ္လံုးထဲစုထည့္ျပီး မီးေအးေအးနဲ့ျကိုထားတာ။ ခုမနက္ေပ်ာက္သြားတဲ႔ ဝက္သားဟင္းခြက္က မနက္အာရုံအတြက္ ခ်န္ထားတဲ႔ဟင္းခြက္။ ေက်ာင္းမွာဆြမ္းစားခ်ိန္ဆို ၀က္စာပံုးႏွစ္ပံုးထမ္းၿပီးလာတဲ့ ေဒၚေထြးတို႔သားအမိမ်ားျဖစ္ေနမလား။
ျဖစ္ေတာ့မျဖစ္ႏုိင္ပါဘူး။ သူတို႔ခမ်ာ ေက်ာင္းကိုပန္းကန္ခြက္ေယာက္ေဆး လာကူတယ္။ ေက်ာင္းသားေတြနဲ႔အတူတူ စားေသာက္ၿပီး ဟင္းက်န္ထမင္းက်န္စုထည့္ထားတဲ့ပံုးထဲကအက်န္ေတြကို သူတို႔ယူလာတဲ့၀က္စာပံုးထဲကိုထည့္ၿပီး ထမ္းျပန္သြားတာပဲ။ သူ႔ကေလးကလဲ ခုမွေျပးေဆာ့ေနတဲ့အရြယ္ေလးဆိုေတာ့ ၀က္စာပံုးထမ္း ကေလးခါးေစာင္းခ်ီၿပီးဒီတိုင္းျပန္သြားတာပဲေတြ႕ပါတယ္။ ေလွ်ာက္ေတြးေနတာမ်ား ဥစၥာေပ်ာက္ငရဲေရာက္ဆိုတဲ့စကား တကယ္မွန္တာပဲ။
-----------------------------------------
ေန႔ဆြမ္းစားၿပီး တေရးတေမာခဏေမွးဦးမယ္ရွိတုန္း ေက်ာင္းသားတစ္ေယာက္က

``ဦးဇင္း ထပါဦးဘုရား´´

``အကုန္လံုးသိမ္းဆည္းၿပီးၿပီမလား ခဏေမွးလုိက္ဦးမယ္ ေျပာစရာရွိေနာက္မွေျပာ´´

``ဦးဇင္းမနက္အတြက္သိမ္းထားတဲ့ ၾကက္သားနဲ႕အာလူးခ်က္ဟင္းခြက္ထဲ ဘာမွမရွိေတာ့ဘူးဘုရား´´

``ေဟ´´ အိပ္ခ်င္ေနတဲ့မ်က္လံုးေတာင္ျပဴးသြားသလိုလိုပဲ။

``ေခၚစမ္း ေက်ာင္းသားေတြ ကိုရင္ေတြအကုန္လံုး ဒီေခၚလာ´´

``တင္ပါဘုရား´´

ေက်ာင္းသားအခန္းအျပင္ဘက္ထြက္သြားၿပီး တေအာင့္ၾကာေတာ့ ေက်ာင္းသားနဲ႔ကိုရင္ေတြ တန္းစီၿပီး၀င္လာတယ္။

``အားလံုးဒီမွာ တန္းစီၿပီးထုိင္ ´´

ေက်ာင္းသားကငါးေယာက္ ကိုရင္ကသံုးပါး။ တန္းစီထုိင္ခိုင္းၿပီးေတာ့

``ဦးဇင္းေတြက ဆြမ္းဘုန္းေပးၿပီးဆြမ္းစားေက်ာင္းေပၚကဆင္းသြားၾကၿပီ။ ေက်ာင္းေပၚမွာက်န္ခဲ့တာက မင္းတို႔ကိုရင္သံုးပါးရယ္။ ေက်ာင္းသားကငါးေယာက္ရယ္။ ငါရယ္။ ေနာက္၀က္စာပံုးထမ္းတဲ့ေဒၚေထြးသားအမိရယ္။ ဒါပဲရွိတာ။ ေဒၚေထြးျပန္ေတာ့ ဘယ္သူဘာေတြပါသြားလဲ´´

``ဘာမွပါသြားတာမေတြ႕ပါဘူးဘုရား။ ခါတိုင္းလုိပဲ ၀က္စာပံုးထမ္းၿပီးျပန္သြားတာပဲဘုရား´´

``ဒါဆိုရင္ မင္းတို႔ရွစ္ေယာက္ရယ္ ငါရယ္ဆိုေတာ့ ဒီကိုးေယာက္ထဲမွာပဲ တရားခံကရွိေနတာေပါ့ဟုတ္လား´´

``မွန္ပါ တပည့္ေတာ္တို႔ရွစ္ေယာက္ေတာ့မျဖစ္ႏုိင္ပါဘုရား´´

``ဟင္ မင္းတို႔ရွစ္ေယာက္က မျဖစ္ႏုိင္ဘူးဆိုေတာ့ ငါကသူခိုးေပါ့ အဲ့လုိလား´´

``အဲ့လိုလဲ မဆိုလိုရဲပါဘူးဘုရား´´

ေက်ာင္းသားတစ္ေယာက္က ``မေဟာ္သဓာလို တရားစီရင္ေပါ့ဘုရား´´

``ေအာင္မယ္ ႀကီးႀကီးက်ယ္က်ယ္နဲ႔ ေျပာပါဦး´´

``မေဟာ္သဓာႏြားခိုးမႈစီရင္တာေလဘုရား။ သူခိုးကိုမင္းရဲ႕ႏြားဘာေကၽြးလဲေမးေတာ့ ယာဂုတိုက္ၿပီး ႏွမ္းဖက္ပဲေမွာ္တို႔ကိုေကၽြးတယ္လုိ႔ဆိုတယ္။´´

``အင္း ဆက္ေျပာပါဦး´´

``ဒါနဲ႔ ပိုင္ရွင္ကိုေမးေတာ့ ျမက္ကိုသာေကၽြးပါတယ္လို႔ဆိုတယ္။ အဲ့အခ်ိန္မွာ မေဟာ္သဓာက ၀မ္းသြားေစတဲ့သွ်ိသွ်ားရြက္ေတြကိုေထာင္းၿပီးႏြားကိုတုိက္တယ္´´

``ရိပ္မိလာၿပီ ဆက္ေျပာ´´

``ႏြား၀မ္းသြားေတာ့ မစင္ကိုၾကည့္တဲ့အခ်ိန္က်မွ ျမက္ေတြသာေတြ႕ရတဲ့အတြက္ေၾကာင့္ ႏြားခိုးမႈေပၚသြားတယ္တဲ့ဘုရား´´

``အဲ့ဒီေတာ့ ငါက မင္းတုိ႔ကို၀မ္းႏႈတ္ေဆးတိုက္ၿပီး မင္းတို႔ပါတဲ့ မစင္ကိုျဖဲၾကည့္ရမယ္ေပါ့ ထီြ ´´

``မေကာင္းဘူးေပါ့ဘုရား´´

``ေအး မေကာင္းဘူး သြားၾကေတာ့ ငါလုိက္ေခ်ာင္းမွာေနာ္ မိလုိ႔ေတာ့ အေသပဲ´´

``တင္ပါ ေခ်ာင္းပါဘုရား တပည့္ေတာ္တို႔က အဲ့လိုမခိုးစား၀ံ့ေၾကာင္းပါဘုရား´´

ေက်ာင္းသားေတြကို ကိုရင္ေတြထြက္သြားေတာ့ ဒီကိစၥေန႔စဥ္ဒီတိုင္းျဖစ္ေနရင္ေတာ့ မလြယ္ဘူး။ ေနာက္ရက္က် မသိမသာေလးနဲ႔ေစာင့္ဖမ္းမွျဖစ္မယ္။
-----------------------------------------------
ေနာက္တစ္ေန႔ ေန႕ဆြမ္းစားၿပီး ခါတိုင္းလို ခ်န္ထားလုိ႔ရမယ့္ဟင္းကို ဗီ႐ုိထဲထည့္သိမ္းလုိက္တယ္။ က်န္တဲ့ဟင္းေတြအကုန္စုေပါင္း ဟင္းေပါင္းအိုးထဲထည့္ မီးဖိုေပၚတင္လုိက္တယ္။ ေက်ာင္းသားေတြ ကိုရင္ေတြနဲ႔ ေဒၚေထြး ပန္းကန္ခြက္ေယာက္ေတြေဆးေနၾကတုန္းပဲ။

``ဦးဇင္း ဆရာေတာ္ေခၚေနတယ္ဘုရား´´

``တင္ပါ သြားလုိက္ပါ့မယ္ဘုရား´´

ဦးဇင္းတစ္ပါးလွမ္းေအာ္ေျပာတာနဲ႔ ေနရာမွခဏထ ဆရာေတာ္နားသြားလိုက္ေတာ့ ဆရာေတာ္က မနက္ျဖန္ဆြမ္းကပ္လွဴမည့္ဒကာေတြလာမည့္အေၾကာင္း ေသခ်ာသန္႔ရွင္းေရးလုပ္ထားဆိုၿပီး ေျပာပါတယ္။ ဒါနဲ႔ဆြမ္းစားေက်ာင္းေဆာင္ကိုျပန္လာ စိတ္မခ်တာနဲ႔ဗီ႐ိုကိုဆြဲဖြင့္လုိက္ေတာ့

``ဟင္ ေျပာင္သြားျပန္ၿပီ´´

ဆရာေတာ္နားသြားလုိက္တာမွ မိနစ္ပိုင္းကေလး

``ေက်ာင္းသားတစ္ေယာက္ေလာက္လာဦး´´

``တင္ပါေျပာပါဘုရား´´

``ခုေလးတင္ ဒီနားဘယ္သူလာသြားလဲ´´

``ေစာနကေတာ့ ေအာက္ကေဆးၿပီးသားပန္းကန္ခြက္ေယာက္ေတြကို အကုန္လံုးကယူတင္ေနတာပဲဘုရား´´

``ဒါဆို ဒီနားကို အကုန္လံုး လာၾကတယ္ေပါ့´´

``တင္ပါ ခါတိုင္းလိုပဲလာၾကတာပဲဘုရား´´

``ေဒၚေထြးေကာျပန္ၿပီလား´´

``မျပန္ေသးဘူးဘုရား´´

``ဒါဆိုအကုန္လံုးေအာက္မွာပဲေန ဘာမွမေျပာနဲ႔ ငါေစာင့္ၾကည့္မယ္´´

ပန္းကန္ခြက္ေယာက္ေတြေဆးတဲ့ေနရာနားေရာက္ေတာ့ အားလံုးထုိင္ေနၾကတယ္။ မထုိင္တာက တုတ္တစ္ေခ်ာင္းနဲ႔ေျပးေဆာ့ေနတဲ့ ေဒၚေထြးသားေမ်ာက္ေလာင္း။

ေက်ာင္းသားတစ္ေယာက္က ထထြက္သြားမယ့္ပံုလုပ္ေနလုိ႔ ``ေနဦးမထေသးနဲ႔ထုိင္ေန ငါကမထၾကေသးနဲ႔ဆို မထၾကနဲ႔´´။

ေဒၚေထြးသား ေမ်ာက္ေလာင္းေလးက တုတ္တေခ်ာင္းနဲ႔ သူ႕အေမ၀က္စာပံုးထဲထိုးေဆာ့မလုိ႔တုတ္ကို ေထာင္လုိက္တာကိုလဲျမင္ေရာ ေဒၚေထြးက

``ဟဲ့ အဲ့ထဲမထိုးနဲ႔´´

၀က္စာပံုးထဲတုတ္ထိုးထည့္ေတာ့ ဘာျဖစ္မွာမို႔လုိ႕လဲ ဒါနဲ႔ ေက်ာင္းသားတစ္ေယာက္ကို လာခဲ့ဦးေခၚၿပီး

``၀က္စာပံုးထဲ တုတ္တစ္ေခ်ာင္းနဲ႔ ထုိးေမႊၾကည့္စမ္း´´ ေက်ာင္းသားလည္း တုတ္တစ္ေခ်ာင္းရွာ ၀က္စာပံုးထဲကိုတုတ္နဲ႔ စြပ္ကနဲထိုးလိုက္ေတာ့ ၀က္စာထည့္ထားတဲ့အရည္ၾကည္အေပၚကို ဆီေတြေ၀့တက္လာတယ္။

``ပံုးတစ္ခုလံုးသြန္ခ်လိုက္´´ ပုံုးတစ္ခုလံုးသြန္ခ်လိုက္ေတာ့ ထမင္းက်န္ဟင္းက်န္ေတြၾကားထဲမွာ ကၽြတ္ကၽြတ္အိပ္နဲ႔ေသခ်ာက်စ္ေနေအာင္ထုတ္ထားတဲ့ ေပ်ာက္ေနတဲ့ဟင္းခြက္ရွာပံုေတာ္ အေျဖေပၚလာေတာ့တယ္။

ေဒၚေထြးမ်က္ႏွာကိုၾကည့္လုိက္ေတာ့ မ်က္စိမ်က္ႏွာပ်က္နဲ႔ ျပာတီးျပာယာ ဦးခ်ကန္ေတာ့ရင္း

``တပည့္ေတာ္ကိုခြင့္လႊတ္ပါဘုရား´´

သနားစရာေဒၚေထြးပါလား။ သနားရက်ဳိးမနပ္တဲ့ေဒၚေထြးပါလား။ ေက်ာင္းမွာ၀လင္ေအာင္ေကၽြးတယ္။ ဆြမ္းက်န္ဟင္းက်န္ကို အိမ္မွာေမြးထားတဲ့၀က္အတြက္ထည့္ေပးတယ္။ အခ်ိန္တန္၀က္ေရာင္းစားတယ္။
လင္ေယာက်ား္လုပ္စာန႔ဲစုမိေအာင္ေနလို႕ရတယ္။ ဒါေတာင္ အသားဟင္းေလးတစ္ခြက္ကို ဒီတိုင္းခုိးသြားရင္လူမိမွာစိုးလို႔ ေသခ်ာအိပ္နဲ႔လံုေအာင္လုပ္ၿပီး ၀က္စာပံုးထဲထည့္ယူတယ္။

``ေဒၚေထြးအျပစ္ကို ေဒၚေထြးသိတယ္မဟုတ္လား´´

``မွန္ပါသိပါတယ္ဘုရား၊ တပည့္ေတာ္ေနာက္မျဖစ္ေစရပါဘူးဘုရား´´

``ေနာက္မျဖစ္ေစရပါဘူးဆိုတာေလာက္နဲ႔မလံုေလာက္ပါဘူးေဒၚေထြး၊ ေနာက္ကိုလဲေက်ာင္းကို ဘယ္ေတာ့မွမလာပါနဲ႔ေတာ့၊ ဦးဇင္းကေမာင္းထုတ္ပိုင္ခြင့္မရွိေပမယ့္ ဒီဆြမ္းစားေက်ာင္းကို ဦးဇင္းတာ၀န္ယူထားရတဲ့အတြက္ ခုလိုအျပစ္ေပးတာကိုေတာ့ ဆရာေတာ္ေကာ သံဃာအားလံုးကပါသေဘာတူလက္ခံမွာပါ၊ ေဒၚေထြးေနာက္ေက်ာင္းထဲကို လံုး၀မလာပါနဲ႔´´

``တင္ပါ ေနာက္ ဘယ္ေတာ့မွမလာေတာ့ပါဘူးဘုရား´´

ဦးခ်ကန္ေတာ့ၿပီး သူ႔ရဲ႕၀က္စာပံုးခြံကိုယူ ကေလးကိုခါးမွာခြင္ၿပီး ေက်ာင္း၀င္းထဲမွထြက္ခြါသြားေလေတာ့တယ္။
သူမလို႔သံဃာေတြကိုငဲ့ညွာမႈမရွိပဲ ခုိးယူစားေသာက္ရက္တယ္။ အပါယ္မေၾကာက္ ငရဲမေၾကာက္တဲ့ဘ၀။

ဒဒၶလိေဒၶါ ကပေဏာ ဧေကာ၊
၀ိ႐ူေပါ ဗဟုပၸဒၵေ၀ါ။
နိစကုေလသု ဇာယႏၱိ၊
အဒိႏၷာ ဒါနႆ ေဒါသကာ။

ေယ-အၾကင္သူတို႔သည္။ ပရသႏၱကံ- သူတစ္ပါးတို႔ဥစၥာကို။ အာဒိယႏၱိ-ခုိးယူကုန္၏။ ေတ-ထိုသူတို႔သည္။ အပါယမုတၱာနိ-အပါယ္ေလးဘံုမွ လြတ္ကုန္သည္ျဖစ္၍။ မႏုေႆသု-လူ႔ဘံုတို႔၌။ ဇာေတသုပိ- ျဖစ္ကုန္ေသာ္လည္း။ သတကၡတၱံဳ-အရာမကအႀကိမ္မ်ားလွစြာ။ ဒလိေဒၵါ-သူဆင္းရဲ၏အျဖစ္လည္းေကာင္း။ ဧေကာ-တစ္ေယာက္အထည္းထည္းေသာ။ ကဂေဏာစ-အထီးက်န္သူ၏အျဖစ္လည္းေကာင္း။ ၀ိ႐ႈေပါစ-အဆင္းမလွေသာသူ၏အျဖစ္လည္းေကာင္း။ ဗဟုပၸေဒၵါစ-မ်ားေသာ ေဘးရန္ရွိေသာသူ၏အျဖစ္လည္းေကာင္း၊ ဣတိ-ဤသုိ႔။ ဇာယႏၱိ-ျဖစ္ရကုန္၏။ ဣတိဣေမ- ဤသည္တုိ႔ကား။ အဒိႏၷာဒါနႆ- အဒိႏၷာဒါနအကုသုိလ္၏။ ေဒါသကာ-အျပစ္တို႔ေပတည္း။

သူတစ္ပါးဥစၥာကို ခုိးယူသည့္သူသည္ အပါယ္ေလးဘံုမွာက်ေရာက္ရတတ္တယ္။ အပါယ္ေလးဘံုမွလြတ္ေျမာက္ခဲ့သည္ရွိေသာ္ ဆင္းရတဲ့ဘ၀၊ အထီးက်န္တဲ့ဘ၀၊ အဆင္းမလွတဲ့ဘ၀၊ လူမုန္းမ်ားတဲ့ဘ၀ေတြမွာ က်ေရာက္တတ္တယ္ဆိုတာ ေဒၚေထြးမ်ားသိခဲ့ရင္ . . . .. . . .

(ျဖစ္ရပ္မွန္အေၾကာင္းအရာတစ္ခုျဖစ္ပါတယ္။)

အညၾတဘိကၡဳ
12.9.2017

အရိယာဥပုသ္ ႏွင့္ ေဂါပါလကဥပုသ္

ဒီေန႔က ေတာ္သလင္းလျပည့္ေန႕ အလုပ္နားရက္လည္းျဖစ္ျပန္ဆိုေတာ့ ဥပုသ္သီတင္းေဆာက္တည္ရင္ေကာင္းမယ္။

ခါတိုင္းအိမ္မွာ ငါးပါးသီလေဆာက္တည္ျဖစ္ေပမယ့္ အလုပ္နားရက္ဆံုတုန္းေလးမွာ ရွစ္ပါးသီလေတာ့ေဆာက္တည္ျဖစ္ေအာင္ေဆာက္တည္မွ ကိုယ့္အတြက္အက်ဳိးမ်ားမယ္။ အိမ္မွာဥပုသ္ေဆာက္တည္ၿပီးေနလုိ႔ျဖစ္ေပမယ့္ အိမ္မွာဆိုတာက မိသားစုအေတြး ေလာကီအေတြးေတြကျဖစ္ကျဖစ္နဲ႔ ၿပီးေတာ့ ဧည့္သည္လာ စကားလက္ခံေျပာရင္းအမွားပါသြားျပန္ရင္လည္း ကိုယ္ေဆာက္တည္ထားတဲ့ သီလက က်ဳိးေပါက္ေပ်ာက္က်ား ျဖစ္ရဦးမယ္။

အေကာင္းဆံုးက ေက်ာင္းမွာပဲ သီလယူၿပီးဆိတ္ၿငိမ္ရာမွာ တစ္ေယာက္တည္း ဗုဒၶါနုႆတိပဲပြားပြား ေမတၱာဘာ၀နာပဲပြားပြား အသင့္ေလ်ာ္ဆံုးျဖစ္တာမို႔ မိမိနဲ႔သင့္ေလ်ာ္ရာ ေက်ာင္းတခုခုကိုေရြးခ်ယ္ၿပီး ဥပုသ္သီတင္းေဆာက္တာ အေကာင္းဆံုးနဲ႔ကုသုိလ္အျဖစ္ဆံုးပါပဲ။

ရပ္ကြက္မွာ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းက သံုးေက်ာင္းရွိေပမယ့္ ဆိတ္ၿငိမ္ၿပီးရပ္ကြက္အစြန္ဘက္မွာရွိတဲ့ ေတာရေက်ာင္းကသာ နားေအးပါးေအးရွိလွတာမို႔ ဆရာေတာ္ကိုကပ္လွဴဖို႔ သစ္သီး၀လံအခ်ဳိ႕နဲ႔ ဆြမ္းခ်ဳိင့္ျပင္ဆင္ၿပီး ေတာရေက်ာင္းကိုထြက္လာခဲ့တယ္။ ေက်ာင္းေရာက္ေတာ့ ဆရာေတာ္ကိုရွိခိုးဦးခ်ပါလာတဲ့လွဴဖြယ္၀တၳဳကပ္လွဴ သီလယူ ဆရာေတာ္မွ သင့္ေလ်ာ္ရာအရပ္မွာ မေမ့မေလ်ာ့မေပါ့မဆတဲ့သတိတရားနဲ႔ သီလလံုၿခံဳေအာင္ေဆာက္တည္ပါဆိုတဲ့ ၾသ၀ါဒေလးခံယူၿပီး ေက်ာင္းေပၚမွဆင္း ကိုယ့္အတြက္သင့္ေလ်ာ္မယ္ဆိုတဲ့ေနရာေလးရွာႀကံရတာေပါ့။ ေက်ာင္း၀င္းကအက်ယ္ႀကီး သစ္သီးပင္ေတြ
အရိပ္ရပင္ေတြလည္းေပါမ်ား ေက်ာင္းေဆာင္ေတြလည္းေပါမ်ားဆိုေတာ့ လူရွင္းမယ္ထင္တဲ့အေဆာင္ေလးတခုထဲကို ေရြးခ်ယ္ၿပီး၀င္လိုက္တယ္။

အေဆာင္ထဲေရာက္ေတာ့ နံရံမွာေထာင္ထားတဲ့ တံျမက္စည္းကိုယူလို႔ အမႈိက္လွည္းဖ်ာခင္းၿပီး အေဆာင္ထဲစံပၸါယ္ေနတဲ့ဘုရားကို ရွိခိုးဦးခ်ကန္႔ေတာ့ပါလာတဲ့ပ႒ာန္းစာအုပ္ေလးထုတ္ ပ႒ာန္းပူေဇာ္မယ္လုပ္တုန္း

``လာၾက လာၾက ဒီထဲဘယ္သူမွ မရွိဘူး ဥပုသ္သည္ တစ္ေယာက္ပဲရွိတယ္´´

အသံနဲ႔အတူ ေယာဂီ၀တ္ မိန္းမသံုးေယာက္ အသက္ ၁၂ႏွစ္အရြယ္ခန္႔ရွိမယ့္ ကေလးမေလးတစ္ေယာက္ ၀င္လာတယ္။ သူတို႔မွာပါလာတဲ့ ဖ်ာကို ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ခပ္လွမ္းလွမ္းမွာခင္းတယ္။ ခင္းၿပီးေတာ့ မိန္းမႀကီးတစ္ေယာက္ကကၽြန္ေတာ့္ကို ၿပံဳးျပရင္း

``ဥပုသ္လာေစာင့္တာထင္တယ္´´

``ဟုတ္ပါတယ္ဗ်´´

ႏႈတ္ဆက္ၿပီးေတာ့ မိန္းမႀကီးက လက္ဆြဲျခင္းထဲပါလာတဲ့ ေလးဆင့္ခ်ဳိင့္ကိုထုတ္တယ္။ ခ်ဳိင့္အဆင့္ေတြျဖည္ခ်ၿပီး ဖ်ာရဲ႕အလယ္မွာ ခင္းလိုက္တယ္။ ခင္းၿပီးေတာ့ သူနဲ႔ပါလာတဲ့အေဖာ္ေတြကို ေခၚလုိက္ၿပီး

``၁၂နာရီ မထိုးခင္ လာစားၾက၊ အိမ္မွာ ေကာင္းေပ့ဆိုတာခ်ည္း ထည့္လာတာ´´။

ကၽြန္ေတာ့္ ဘက္ကိုလည္းလွည့္ၿပီး

``စားပါဦးလား၊ လၻက္သုတ္ အရမ္းေကာင္းတယ္´´၊ ကၽြန္ေတာ္ကလည္း ``ေတာ္ပါၿပီ အန္တီ၊ စားပါဗ်ာ´´

``မိစု နင့္ေမာင္ေလးေတြေကာ ေခၚလုိက္ေလ´´ မိန္းမႀကီးက ပါလာတဲ့ ၁၂ႏွစ္အရြယ္ကေလးမေလးကို လွမ္းေျပာလုိက္တယ္။

မိစုဆိုတဲ့ကေလးမေလးကလည္း ``ဟုတ္ကဲ့ အန္တီ´´ဆိုၿပီး ေက်ာင္းေဆာင္အေပါက္၀ကေနလွမ္းေအာ္တာၾကားလုိ္က္ၿပီးမၾကာခင္ တဒုန္းဒုန္းအသံေတြနဲ႔အတူ ကေလးသံုးေယာက္ေျပး၀င္လာတယ္။ ခုမွအမွတ္ရမိတယ္။ ဒီေန႔ေက်ာင္းပိတ္ရက္လဲျဖစ္ျပန္ဆိုေတာ့ ကေလးေတြလဲပါလာတယ္ထင္ပါရဲ႕။ ကၽြန္ေတာ္လည္း ပါလာတဲ့ပ႒ာန္းစာအုပ္ေလးကိုကိုင္ၿပီး မရြတ္ဖတ္မပူေဇာ္မိေသးပဲ သူတို႔ကိုေငးၾကည့္ေနမိတယ္။ မျဖစ္ေသးပါဘူး ကိုယ့္အလုပ္ကိုယ္လုပ္မွပဲ။

ဒါနဲ႔စာအုပ္ကိုျပန္အာ႐ုံစုိက္မိၿပီး ``သမႏၱာ စကၠ၀ါေဠသု . . . . .´´

``ဒုန္း .. .. . .. ´´

နတ္ပင့္တုန္းရွိေသး က်ြန္ေတာ့ေခါင္းေပၚေက်ာ္ၿပီး ေဘာ္လံုးတစ္လံုး ေဘးက နံရံသြားမွန္တယ္။ ကစ္ခ်က္က ေရာ္နယ္ဒင္ဟိုလားထင္ရတယ္။ ျပင္းသလားမေမးနဲ႔ ေခါင္းမွန္လို႔ေတာ့ ေခါင္းအျပဳတ္ပဲ။

``ဟဲ့ေကာင္ လာစမ္း လာစမ္း ´´ဆိုၿပီး မိန္းမႀကီးက ကေလးကိုေခၚ ``ေဒါက္ ေဒါက္ ေဒါက္ ´´ဆိုတ့ဲေခါင္းကို ေခါက္လို္က္တဲ့ အသံနဲ႔အတူ ကေလးရဲ႕ ``ၿဗဲ´´ဆိုတဲ့အသံေကာဆူညံသြားေတာ့တယ္။ ေစာနက၀င္လာတဲ့ကေလးသံုးေယာက္ထဲက တစ္ေယာက္ အိမ္ကေဘာ္လံုးပါယူလာပံုရတယ္။ ကန္လုိက္ပံုမ်ား ေခါင္းတည့္တည့္မမွန္တာကံေကာင္းပါရဲ႕။ ``အဲ့ဒါပဲၾကည့္ေတာ့ ေတာ္ေတာ္အကုသုိလ္မ်ားတဲ့ ကေလးေတြ´´မိန္းမႀကီးက သူ႔အေဖာ္ေတြကို ေျပာၿပီးေတာ ကေလးေတြဘက္လွည့္ကာ
``ဟဲ့ စားစရာရွိတာျမန္ျမန္စားၿပီး ေက်ာင္း၀င္းထဲသြားေဆာ့ေနၾက ငါမေခၚမခ်င္း မလာခဲ့ၾကနဲ႔´´ ကေလးေတြကလဲ ေၾကာက္ေၾကာက္နဲ႔ မိန္းမႀကီးေကၽြးတာစားျပီး ခပ္သုတ္သုတ္ အျပင္ျပန္ထြက္သြားၾကတယ္။

ကေလးေတြထြက္သြားေတာ့မွ မိန္းမႀကီးဟာ အေဖာ္ပါလာတဲ့ ဥပုသ္သည္အေဖာ္ေတြကို သူ႔သားေတြဘယ္လိုဆိုးေၾကာင္း၊ ဘယ္ေနရာေတာ့ လိမ္မာေၾကာင္း၊
အိမ္မွာကူေဖာ္ေလာင္ဖက္ေခၚထားတဲ့ မိစုက အားကိုးရေၾကာင္း၊ လင္ေယာက္်ားက စီးပြားရွာဘယ္လိုေတာ္တဲ့အေၾကာင္း၊ ေဘးအိမ္က လင္မယားက ဘယ္လို၊
ရပ္ကြက္ထဲက ဘယ္သူကဘယ္လို၊ ႏိုင္ငံျခားမွာစီးပြားရွာေနတဲ့ သူ႔ညီမကဘယ္လို စသျဖင့္ စီကာပတ္ကံုးေျပာေနရင္း ေမာသြားပံုရေတာ့ ခဏအသံတိတ္သြားျပန္တယ္။ ကၽြန္ေတာ္လဲ ထသြားျပန္ရင္လည္း မေကာင္း ဆက္ထုိင္ေနျပန္ေတာ့လဲ နီးေနေတာ့ ၾကားေနရျပန္ ဘယ္လိုေရွာင္ထြက္ရမွန္းမသိျဖစ္ေနတုန္းအေဆာင္ထဲကို ဦးဇင္းတစ္ပါး၀င္လာတယ္။ ၀င္လာတဲ့ဦးဇင္းကို ကၽြန္ေတာ္က ထိျခင္းငါးပါးနဲ႔ကန္ေတာ့ဦးခ်ေတာ့ သူတို႔လဲ မေနသာ ဦးခ်ကန္ေတာ့ၾကတယ္။

ဦးဇင္းက ဘာတစ္ခြန္းမွမမိန္႔ပဲ ဘုရားေက်ာင္းေဆာင္ေပၚက ဘုရားပန္းအိုးေတြယူၿပီး ေက်ာင္းေပၚကျပန္ထြက္သြားတယ္။

ဦးဇင္းထြက္သြားေလေတာ့ မိန္းမႀကီးက သူ႔အေဖာ္ေတြကို ``ဟဲ့ အဲ့ဦးဇင္းရဲ႕ ညီမ သတင္းၾကားၿပီးၿပီလား´´ စသျဖင့္ ဦးဇင္းရဲ႕ညီမ အေၾကြးပတ္လည္၀ိုင္းေနတဲ့အေၾကာင္း ဦးဇင္းရဲ႕မိဘေတြေျဖရွင္းေပးေနရတဲ့အေၾကာင္း ထိုဦးဇင္းသည္လည္း သာသနာကိုၾကည္ညိုလို႕၀တ္လာျခင္းမဟုတ္ပဲ အေခ်ာင္ေနအေခ်ာင္စားရလို႔၀တ္လာတဲ့အေၾကာင္း အစထားကာ ေက်ာင္းတိုက္တစ္တိုက္လံုးရွိသမွ် ဦးဇင္းေတြရဲ႕အေၾကာင္း သူသိတာေကာ သူထင္တာေကာ ေရာေႏွာကာ အမွန္တရားအျဖစ္ေျပာေလေတာ့တယ္။ ေဘးကအေဖာ္ပါလာတဲ့မိန္းမေတြကလည္း ထိုမိန္းမႀကီးေျပာေလသမွ် ဆရာ့စကား တပည့္နားေထာင္သလို တိတ္ဆိတ္စြာနားေထာင္ေနၾကတယ္။

ကၽြန္ေတာ္လည္း ဒီမိန္းမႀကီး ဒီေလာက္လူတကာအတင္းေျပာေနတာ င့ါအေၾကာင္းမ်ားသိေနရင္ေတာ့ ခက္ရခ်ည္ရဲ႕လို႔ေတြးေနတုန္း

``လူေတြအေၾကာင္းေျပာေနတာ အကုသုိလ္မ်ားလွပါတယ္။ ကုသုိလ္ျဖစ္စရာေလး ေျပာျပမယ္´´

အင္း ေကာင္းတယ္ ေတာ္ေသးတာေပါ့။ မိန္းမႀကီးကဆက္ေျပာတယ္။

``ဟုိးလြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္ ၂၀ေလာက္က ေတာမွာ ငါ့ဦးေလးတစ္ေယာက္ရွိတယ္။ ဦးေလးက လူ႔ေဘာင္လူ႔ေလာကကို စိတ္ကုန္လာေတာ့ ရဟန္းဘ၀ကိုခံယူၿပီးသာသနာ့ေဘာင္ကို အၿပီး၀တ္သြားတယ္။ ရဟန္း၀တ္ၿပီးေတာ့ သူက ေတာထဲသြားၿပီးတရားအားထုတ္လုိက္တာ ေျခာက္ႏွစ္ေက်ာ္ ခုႏွစ္ႏွစ္ၾကာေတာ့လည္းေပၚမလာဘူး။ ဒါနဲ႔ သူ႔မိဘေတြျဖစ္တဲ့ ငါ့အဖြားနဲ႔အဖိုးက ေတာထဲကို သြားရွာတာေပါ့´´

``သြားရွာေတာ့ ေတြ႕လားဟယ္´´ ေဘးက အမ်ဳိးသမီးတစ္ေယာက္ က စိတ္၀င္တစားလွမ္းေမးတယ္။

``အင္း သြားရွာေတာ့ ေတာထဲမွာ လႈိဏ္ဂူႀကီးတစ္ခုထဲမွာ ဦးေလးရဟန္းကိုသြားေတြ႕တယ္။ ဒါနဲ႔ ငါ့အဖိုးနဲ႔အဖြားကလည္း ၀မ္းသာလြန္းလို႔ ရွိခိုးဦးခ်ကန္ေတာ့တာေပါ့။ ဦးေလးဘုန္းႀကီးက ရဟႏၱာျဖစ္ေနၿပီဟ´´

``ဟယ္´´ ေဘးက အမ်ဳိးသမီးႏွစ္ေယာက္ တအံ့တၾသ။

သူ႔စကားစိတ္၀င္တစားနားေထာင္ေနၾကေတာ့ မိန္းမႀကီးက အားတက္သြားၿပီး

``ငါ့ဦးေလးက နိဗၺာန္ကိုရၿပီဆိုေတာ့ သူေနာက္ကိုလုိက္လာတဲ့ သူ႕အေဖအေမကို အရမ္းသနားတာတဲ့။ ဒါေၾကာင့္ သူရတဲ့နိဗၺာန္ကို သူမယူေတာ့ပဲ သူ႔အေမကို ေပးလုိက္ပါေလေရာ´´

``ဟာ . . . ေတာ္လုိက္တဲ့ ဦးဇင္းႀကီးၾကည္ညိဳစရာေကာင္းလုိက္တာ သူ႔အေဖကိုက်ေတာ့ ဘာလို႔မေပးလဲ´´မိန္းမတစ္ေယာက္က ျပန္ေမးတယ္။

``သူရတဲ့ နိဗၺာန္ကတစ္ခုပဲေလ ေနာက္တစ္ခုထပ္ရေအာင္သူႀကိဳးစားမွာေပါ့။ ေနာက္ထပ္ရမွ သူ႔အေဖကိုေပးမွာေပါ့ဟ´´

ကၽြန္ေတာ္လဲ ``အံ့ၾသပါ့´´လို႔ အသံထြက္သြားမိတယ္။ မိန္းမႀကီးက သူ႔ေထာက္ခံတယ္ထင္လားမသိဘူး ဆက္ေျပာေနတုန္း။ နားမေထာင္ႏုိင္ေတာ့တာန႔ဲပါလာတဲ့ ပ႒ာန္းစာအုပ္ေလးကို ေကာက္ကိုင္ၿပီး ထိုအေဆာင္ထဲမွ ထြက္လာမိတယ္။ ဒီကိစၥမျဖစ္ဘူးဆရာေတာ္ကိုသြားေလွ်ာက္မွျဖစ္မယ္။ ဒါမွဆရာေတာ္ေခၚယူဆံုးမႏုိင္မယ္ဆိုတဲ့ အေတြးနဲ႔ဆရာေတာ္သီတင္းသံုးရာအေဆာင္သို႔ သြားေရာက္ခဲ့ပါတယ္။ ဆရာေတာ္သီတင္းသံုးရာေက်ာင္းသို႔ေရာက္ေတာ့စာဖတ္ေနတဲ့ ဆရာေတာ္ကိုဦးခ်ကန္ေတာ့လုိက္ၿပီး

``ဆရာေတာ္ဘုရား´´

``ေျပာပါဒကာေတာ္´´

``တပည့္ေတာ္ကို ဥပုသ္သည္အေၾကာင္းရွင္းျပေပးပါဘုရား´´

``ဒကာေတာ္သိခ်င္ရင္ ေျပာျပရတာေပါ့။ အဂၤုတၱဳိရ္ ဥေပါသထသုတ္မွာပါရွိတဲ့ ဥပုသ္ေစာင့္နည္းသံုးမ်ဳိးဆိုတာရွိတယ္´´

``တင္ပါဘုရား´´

``တစ္က ေဂါပါလကဥပုသ္၊ ႏွစ္က နိဂ႑ဥပုသ္၊ သံုးက အရိယာဥပုသ္ဆိုၿပီး သံုးမ်ဳိးရွိတယ္ကြဲ႕။´´

``တင္ပါ အက်ယ္ရွင္းျပေတာ္မူပါဘုရား´´

``ေဂါပါလကဥပုသ္ဆိုတာ ေဂါပါလက=ႏြားေက်ာင္းသား ႏြားေက်ာင္းတာနဲ႔တူသလိုေစာင့္တဲ့ ဥပုသ္ကိုေခၚတာေပါ့။ ႏြားေက်ာင္းသားက ႏြားစားက်က္ေတြကိုပဲႀကံစည္ေနတယ္မလား။ ဥပုသ္သည္ဟာလည္း ဥပုသ္ေစာင့္ရာမွာ ရွစ္ပါးသီလယူ ထားၿပီးသားေရးသမီးေရးစီးပြားေရးကိစၥေတြကိုပဲ ႀကံစည္ေျပာဆိုေနရင္ ေဂါပါလကဥပုသ္လို႔ဆိုလို႔ရတာေပါ့။´´

``နံပါတ္တစ္ေတာ့ရွင္းပါၿပီဘုရား နံပါတ္ႏွစ္ကို ဆက္ရွင္းျပေပးပါဘုရား´´

``နိဂဏၭဥပုသ္ဆိုတာကေတာ့ တိတၳိညႊန္ၾကားတဲ့အတိုင္း ေစာင့္ထိန္းတဲ့သီလမ်ဳိးကို နိဂ႑ဥပုသ္လို႔ဆိုတာေပါ့။ နိဂဏၭတကၠတြန္းေတြဟာ သူ႔တပည့္ေတြကို အရပ္ေလးမ်က္ႏွာ ယူဇနာတစ္ရာအျပင္ဘက္တြင္ရွိေသာသတၱ၀ါတို႔ကို ညွင္းပန္းႏုိပ္စက္ျခင္းမျပဳရစသျဖင့္ ဥပုသ္သီလကိုေစာင့္ထိန္းခုိင္းၾကတယ္။ ယူဇနာတစ္ရာအတြင္းမွာေတာ့ သတ္ျဖတ္ညွင္းဆဲလုိ႔ရသလိုျဖစ္ေနတာေပါ့။ ဒါမ်ဳိးဥပုသ္ကိုက် နိဂဏၭဥပုသ္လို႔ေခၚတာေပါ့´´

``တင္ပါ´´

``အရိယာဥပုသ္က်ေတာ့
၁။ ျဗဟၼဥပုသ္
၂။ ဓမၼဥပုသ္
၃။ သံဃ့ဥပုသ္
၄။ သီလဥပုသ္
၅။ ေဒ၀တာဥပုသ္ဆိုၿပီး ငါးမ်ဳိးရွိတယ္။

ျဗဟၼဥပုသ္ဆိုတာက ဗုဒၶဂုဏ္ေတာ္ကိုပြားမ်ားဆင္ျခင္းၿပီးစိတ္ျဖဴစင္မႈရမွ ေစာင့္ထိန္းတဲ့ဥပုသ္မ်ဳိးကို ျဗဟၼဥပုသ္လို႔ေခၚတယ္။

ဓမၼဥပုသ္ဆိုတာက တရားဂုဏ္ေတာ္ကိုပြားမ်ားဆင္ျခင္ၿပီးစိတ္ျဖဴစင္မႈရမွ ေစာင့္ထိန္းတဲ့ဥပုသ္မ်ဳိးကို ဓမၼဥပုသ္လို႔ေခၚတယ္။

သံဃဥပုသ္ဆိုတာက သံဃာ့ဂုဏ္ေတာ္မ်ားကိုပြားမ်ားဆင္ျခင္ၿပီးစိတ္ျဖဴစင္မႈရမွ ေစာင့္ထိန္းတဲ့ဥပုသ္မ်ဳိးကို သံဃဥပုသ္လို႔ေခၚတယ္။

သီလဥပုသ္ဆိုတာက မိမိေစာင့္ထိန္းရမယ့္သီလကိုဦးစြာဆင္ျခင္ၿပီးစိတ္ျဖဴစင္မႈရမွ ေစာင့္ထိန္းတဲ့ဥပုသ္မ်ဳိးကို သီလဥပုသ္လို႔ေခၚတယ္။

ေဒ၀တာဥပုသ္ဆိုတာက သဒၶါသီလစတဲ့တရားေတြကိုဆင္ျခင္ၿပီး စိတ္ျဖဴစင္မႈရမွ ေစာင့္ထိန္းတဲ့ဥပုသ္မ်ဳိးကို ေဒ၀တာဥပုသ္လို႔ေခၚတယ္။ ဒါကအရိယာဥပုသ္အေၾကာင္းေပါ့။´´

``တင္ပါ တပည့္ေတာ္ဥပုသ္ကိုဘယ္လိုေရြးခ်ယ္ေစာင့္ရမယ္ဆုိတာ သိပါၿပီဘုရား တဆက္တည္း ေလွ်ာက္ထားစရာရွိပါေသးတယ္ဘုရား´´

``အင္း ဘာမ်ားလဲ ေလွ်ာက္ပါဦး´´

``တပည့္ေတာ္ ဒီေန႔ဥပုသ္သီလယူရင္းေတြ႕ရတဲ့အေတြ႕အႀကံဳေလးကို ေလွ်ာက္ထားလိုတာပါဘုရား´´စသျဖင့္ ဒီေန႔ေတြ႕ႀကံဳခဲ့သမွ်ကို အစအဆံုးဆရာေတာ္နားေလွ်ာက္ထားမိပါတယ္။ ေလွ်ာက္ထားလို႔ၿပီးေတာ့ ဆရာေတာ္က ``ဒကာေတာ္ခုလိုေလွ်ာက္ထားတာ သင့္ေလ်ာ္ပါေပတယ္။ အဲ့ဒါယိကာမႀကီးက ေဒၚတင္ေအးလို႔ေခၚတယ္။ ေက်ာင္းဒါယိကာမႀကီးပါပဲ။ ဒါယကာလိုပဲ တျခားတျခားေသာ ဒါယိကာ ဒါယိကာမမ်ားလည္း ဘုန္းဘုန္းနားလာေရာက္ေလွ်ာက္ထားဖူးပါတယ္။´´

``တင္ပါ ဆံုးမေတာ္မူပါဦးဘုရား´´

``ေလာေလာဆယ္ ဆံုးမလို႔ေတာ့ မသင့္ေလ်ာ္ေသးဘူးဒါယကာ´´

``ဘုရား ဘာေၾကာင့္ပါလဲဘုရား´´

``အင္း ဒကာေတာ္လဲစဥ္းစားၾကည့္ေလ။ ခုေခတ္မွာ ေက်ာင္းတိုက္ေတြကေပါမ်ားေနတာ။ ဦးဇင္းေခၚယူဆံုးမလုိက္ရင္ ဦးဇင္းေက်ာင္းကိုစြန္႔ တျခားေက်ာင္းတိုက္ကို ေျပာင္းေရြ႕ကိုးကြယ္ရင္ ခက္ရခ်ည္ရဲ႕။ ေက်ာင္းမွာက သူ႔ကိုပဲအစစအရာရာအားကိုးေနရတယ္မလား´´

``တင္ပါ . . . . . . ´´

``ဘုန္းဘုန္း ေျဖးေျဖးခ်င္း ေျပာဆိုဆံုးမမွာေပါ့။ အၿမဲေတြ႕ၾကရတာလဲမဟုတ္ေတာ့ သည္းခံလက္စနဲ႔သည္းခံပါဦး ဒါယကာ´´

``တင္ပါဘုရား တပည့္ေတာ္နားလည္ပါၿပီဘုရား´´

``အိမ္းကြယ္ သာဓု သာဓု သာဓု´´

ဆရာေတာ္ကို ရွိခိုးဦးခ်ကန္ေတာ့ၿပီး အိမ္ျပန္လမ္းသို႔ေျခဦးလွည့္လာေတာ့တယ္။ သို႔ေသာ္ စိတ္ထဲမွာေတာ့ ေက်နပ္သလိုလို မေက်နပ္သလိုလုိျဖစ္ေနေသာ အေတြးမ်ားစြာျဖင့္ - - -- - -

အညၾတဘိကၡဳ